- ผมเกิดในครบครัวที่ไม่ค่อยมีเงิน เรียกว่า จน นั่นเอง พ่อแม่ไม่ค่อยตามใจ โตมากับการให้โอกาสกับลูกได้ลองอะไรถูกๆผิดมาหมด โดนตีบ่อยจนจำไม่ได้ว่าดดนไปกี่ครั้ง แต่ฏเข้าใจท่านนะครับว่าเราดื้อจริง(อิอิ) แต่ท่านก็ไม่โหดถึงขั้นเอาขี้เถ้ายัดปาก (^_^) วีรกรรมผมเยอะจนสาธยายไม่ได้เลย แต่อะไรหลายๆอย่างในชีวิตของผมมักจะได้อะไรมาจากความดื้อของผมเสมอ อย่างตอนที่อนุบาลผมทำห้องเลอะไปด้วยปากกาเมจิก ย้ำว่าทั้งห้องนะครับ จนแม่ต้องมาจ่ายตังค่าล้างสีในห้องเรียน วาดทั้งห้องเลยว่าได้ แม่พากลับบ้านมาตี เราก็โดนตามระเบียบ วาดภาพตามกำแพงเป็นจุดเริ่มต้นของศิลปินเด็กๆอย่างผม จนลามไปถึงที่บ้าน ตอนนั้นเป็นบ้านเช่าซะด้วยสิ ผมกับน้องละเลงสีเต็มผนังบ้านอย่างเมามันส์ ตอนนั้นสนุกมาก แม้จะรู้ว่าต้องโดนตีก็ตาม จนมาถึงจุดอิ่มตัวของการวาดบ้านตัวเอง พร้อมกับการได้เรียนจบอนุบาลพอดีเป๊ะ!!! แม่กับพ่อ พอมีตังเก็บซื้อบ้านแถวบางนาได้ ช่วงนั้นเป็นช่วงนอยของการวาดกำแพง หันมาปั้นดินน้ำมันแทน อย่างเมามันส์

iNattt
ชีวิตของผมเกิดขึ้นที่ รพ.กลาง เติบโตในกรุงเทพ ตอนจำความได้ก็เห็นตัวเองวาดรูปเป็นตั้งแต่เด็กๆ ส่วนไอ้ร้องเพลงได้นี่ผมก็ไม่ได้เรียนนะ อยู่บ้านฟังแม่ร้องเพลงทุกวัน ปู่ปู่มาเยี่ยมทุกครั้งก็ชอบร้องเพลง วาดรูปบ้าง ทำให้ศิลปะมันเข้ามาในหัวอย่างนึกไม่ถึง มารูว่าตัวเองวาดรูปได้ก็ตอน ป.1 แข่งวาดรูปที่ รร. คือแข่งกันทั้งโรงเรียน ไม่แบ่งแยกรุ่นพี่รุ่นน้อง ตอนนั้นจำได้ติดตา ว่าได้ที่1 คือชนะทุกคนในโรงเรียนเลย เป็นportอันแรกในชีวิตจริงๆ ที่จำได้จนทุกวันนี้
ช่วงปี 40 เป็นช่วงพลิกของชีวิตอย่างสุดขั้ว ทางบ้านมีปัญหาเรื่องธุรกิจ โดนเพื่อนร่วมงานโกง จากที่เคยมีกลับติดลบ ต้องขนข้าวของไปชลบุรีพร้อมครอบครัว เลยจำต้องเรียนมัธยมที่นั้น และก็ไม่โชคร้ายเกินไป ที่นั่นเพิ่งเปิดหลักสูตร ม.ต้น เอกศิลปะ เป็นรุ่นแรกและรุ่นสุดท้ายของ รร. ผมก็ได้ต่องานศิลปะเพิ่มขึ้นไปเรื่อยๆ จนไปแข่งตามที่ต่างๆทั้งในและก็นอกจังหวัด จำได้ว่ารางวัลใหญ่สุด คงเป็นวาดภาพประกวดถ้วยรางวัลพระราชทาน ระดับประเทศ ได้ชนะเลิศ เป็นเด็กบ้านนอกเข้ากรุงมาอีกครั้งเพื่อล่ารางวัล เห็นหน้าเถื่อนๆอย่างนี้ก็เคยไปแฟนต้า ยุวฑูตนะคร้าบทำเป็นเล่นไป อิอิ
- อาชีพที่ใฝ่ฝัน: ได้เป็นสมใจแล้วตอนนี้คือ Designer
- ความสามารถพิเศษ: ไม่รู้ว่ามีอะไรมั่ง
- ย่ามว่าง: ศึกษาอะไรก็ตามที่เพิ่ม skill ให้กับตัวเรา
- กีฬาที่ชอบ: Basketball สีที่ชอบ: เปลี่ยนไปตามอารมณ์
- คติประจำใจ: ความพยายามเท่ากัน แต่ใช้ไม่เท่ากัน
























เฮ้ย! ไหนบอกว่า 30!!! โกรธธธธธธ!!!!!!!!!!!!!
เง้ย พี่นัทอายุน้อยกว่าผม!!!
แวะมาทักทายและยินดีกับ blog ใหม่ครับ
ปล. ให้อมอุโบสถมาพูดว่าเกิด 2525 ผมก็ไม่เชื่อ
นัทตกลงเบอร์ใหม่ใช้เบอร์ไร
เราทิ้งเบอร์เราไว้ใน Portfolio ให้แล้ว
ยังไงก็โทรมาละกัน
ยังสนใจ papercarf อยู่นะเนี่ย
เจอกันที่ a book fair นะเคิ้บบบบ
หนูตามมาดูงานพี่และค่ะ ^^