วันนี้ผมเจอไดอะรี่เล่มเก่าๆของผมที่เคยบันทึกไว้ตอนเรียนวิทยาลัยอาชีวะศึกษาจังหวัดเชียงใหม่มาเล่าให้ฟังว่า ผมเชื่อว่าสิ่งที่ผมจะเล่าให้ฟังต่อไปนี้จะเป็นประโยชน์ต่อน้องๆรุ่นหลังให้เข้าใจว่าการฝึกงานนั้นสำคัญต่อชีวิตในการเรียนของเรา แทบเรียกได้ว่าเป้นส่วนที่บ่มเพาะความเป็นตัวเองและค้นพบตัวเองได้มากๆเลยทีเดียว จะมาเล่าให้ฟังนะครับว่าเป็นยังไง เรื่องมันเริ่มต้นขึ้นเมื่อ…………..

ชีวิตสมัยเรียนอาชีวะ

เริ่มจากช่วงปลายๆของเทิอม 2 ของผมตอนเรียนออกแบบที่อาชีวะเชียงใหม่นั้น เป็นช่วงที่นักศึกษาทุกคนต้องหาที่ฝึกงานคนละ 1 ที่ เป็นระยะเวลา3 เดือน ซึ่งเพื่อนๆในห้องทุกคนต้องหาที่ฝึกงานของตัวเอง หลายๆคนหาที่ฝึกงานตามบริษัทออกแบบต่างๆ ร้านทำป้ายโฆษณา บริษัทโฆษณา และที่เจ๋งๆกันที่มีและโด่งดังในจังหวัดเชียงใหม่ในช่วงนั้น หลายคนได้ที่ฝึกงานดีๆกันทุกคนเลย แต่ผมก็ไม่ขี้เหล่เท่าไหร่หรอกนะครับ……

แต่ที่ฝึกงานของผมนั้นคือ “ฝ่ายศิลป์ของห้างโลตัส” สาขาหางดง ไม่รู้อะไรดลบันดาลให้อยากมาฝึกงานที่นี่เพราะลึกๆนั้นเชื่ออยู่ภายในว่ามันต้องมีอะไรแน่ๆ ส่งใบฝึกงานบอกสถานที่ให้อาจารย์ดู อาจารย์ถึงกับอึ้งเลยว่าทำไมถึงอยากไปฝึกงานที่นั่น เพราะคนอื่นไปฝึกงานตามออฟฟิตอันแสนสะดวกสบาย แต่ผมทำไมต้องไปฝึกงานที่ห้างโลตัสด้วย…เพราะไปถามหลายๆคนในวิทยาลัยว่ามีใครไปฝึกงานที่โลตัสฝ่ายศิลป์บ้าง คำตอบคำ”นับตั้งแต่ก่อตั้งวิทยาลัยอาชีวะเชียงใหม่มา มึงอะคนแรกที่ฝึก เพราะไม่มีใครอยากไปฝึก เพราะงานมันหนักมาก”

……นั่นแหละที่ผมอยากเจอ เพราะตอนนั้นมีแรงและบ้าพลังมาก ส่งเอกสาร พบกับผู้จัดการห้างทำความรู้จัก เพราะตำแหน่งนักศึกษาฝึกงานนั้นตำแหน่งต้อยต่ำกว่าแม่บ้านซะอีกในตอนนั้น ตอนนั้นต้องฝึกงานทุกวัน ทางที่ฝึกงานมีคูปองให้ทุกเดือนเป็นค่าอาหาร และเงินค่าเดินทางเดือนละ 500 บาท ตอนนั้นก็โอเคแล้วครับ จำได้ฝังใจเลยครับว่าวันแรกที่ผมเข้าไปนั้นเหมือนกับการได้เปลี่ยนโลกของการทำงานของผม การเรียนวิชาต่างๆได้นำมาใช้อย่างเต็มที่ ขอบอกเลยว่ามาฝึกงานที่นี่ ได้ใช้ทุกอย่าง แต่ปัญหาคือ หัวหน้าฝ่ายศิลป์ที่เป็นพลักงานประจำของโลตัสสาขาหางดงในตอนนั้นเงินเดือนน้อย ทำงานหนักมาก อยู่ในมุมทางเดินเล็กแคบๆ มีพื้นที่พอให้ทำงานที่หัวหน้าสั่งได้ ทั้งเรื่องป้ายโฆษณาและทุกสิ่งอย่างมากมายในห้างให้ทันเวลา ทำอะไรต้องเร่งรีบไปหมด ผมก็เป็นเหมือนเบ๊ของพี่คนนี้อีกที เค้าสั่งอะไรต้องทำ ตอนนั้นมันสนุกมากกว่าเหนื่อยเลยครับ มันกระฉับกระเฉง ได้เรียนรู้เรื่องต่างๆจากสิ่งที่ได้รับมาจากพี่ฝ่ายศิลป์คนนั้น แผนกฝ่ายศิลป์ของที่ห้างโลตัสหางดงมีเพียง 2 คน เท่านั้น ซึ่งต้องทำทุกอย่างในห้างให้สวยงาม แต่ทั้งสองก็เก่งมาก ผมได้เห็นความสุดยอดของสองคนนี้ในการทำงาน ที่มีการวางแผน ทำงานสองคนอย่างมีระบบ แต่งานสามารถเดินได้ ผมเป็นส่วนหนึ่งของลูกมือของเค้าในช่วงนั้น เป็นความรู้สึกที่สุดยอดมากสำหรับผม

ผมฝึกงานที่โลตัสในตอนนั้นผมได้เรียนรู้…..

1. การเขียนป้ายบนแผ่นไม้
2. การเขียนป้ายบนแผ่นโฟม
3. การเขียนป้ายผ้า
4. ทำพิมพ์พ่นสเปร์บนพื้นผิว
5. การทำซุ้มลูกโป่ง
6. จัดบู้ทในห้าง
7. ติดป้ายราคา จัดหมวดหมู่
8. ประดับตกแต่งเวทีกิจกรรมต่างๆภายในและนอกอาคาร
9. เขียนตัวอักษรราคาให้กับสินค้าเกือบทุกตัวในห้าง(ซึ่งอันนี้ทำให้การเขียนหนังสือของผมเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง)
10. ขึ้นรถยกสูงๆเพื่อแขวนป้ายติดสลิง(อันตรายมาก)
11. ได้ทำโอทีแบบพนักงานทั่วไปได้รู้ความลำบากจริงๆ

หากมองดุทั้ง 11 อย่างนี้แล้วท่านคงมองว่าธรรมดามากๆ ใครก็ทำได้ ตอนแรกผมก็คิดว่าง่ายๆ แต่พอเจอหน้างานจริงๆแล้วมันไม่ใช่เลย ไอ้ที่เราว่าง่ายๆนั้นมันมีหลักการณ์แฝงลึกซึ้ง แต่ละอย่างมีวิธีทำอย่างละเอียด พี่ๆที่สอนก็บอกวิธีทำแบบบ้านๆแต่เอามาคิดดีๆเราเอาวิชาเหล่านั้นมาใช้ ประยุกต์ให้เข้ากับการทำงานด้านการออกแบบต่างๆ

ซึ่งผมมองว่าเป็นเรื่องที่ดีมากในการในการเรียนรู้ก่อนที่จะทำงานจริงๆเพราะการฝึกงานอันนี้เปลี่ยนชีวิตผมให้เข้าใจสังคมและวิธีคิดใหม่ ในช่วงที่ผมเรียนนั้นเป็นช่วงที่คาบเกี่ยวกันระหว่างทำงานด้วยมือและด้วยคอมพิวเตอร์ ซึ่งเป็นรอยต่อที่พอดีกับการเรียนรู้วิชา Photoshop / iLlustrator /และโปรแกรมเกี่ยวกับการออกแบบช่วงแรก นับว่าเป็นการเปลี่ยนยุคกันในช่วงผมพอดีเลยได้ทั้งสองอย่างนี้มาพร้อมกัน

ผมต้องบอกก่อนว่าผมเรียนด้านศิลปะ การออกแบบ การทำเครื่องประดับ โดยเริ่มจากการเรียนประถมก็อยู่ห้องที่เป็นสายศิลปะ เป็นกลุ่มห้องที่ครูให้เป็นกลุ่มที่ประกวดวาดรูปและงานศิลปะทั่วกทม. แข่งตามเขตต่างๆในกรุงเทพ พอจบประถมศึกษาปีที่6 ก็มาเรียนมัธยมต้นก็มาอยู่ห้องศิลปะอีกเป็นห้องที่ครูจะแบ่งหมวดว่าเรียนศิลปะเยอะมากแบ่งสายกันอย่างชัดเจน จนจบม.3

ตอนเรียนประถม

ก็มาเรียนต่อสายศิลปะกับการออกแบบที่วิทยาลัยอาชีวะศึกษาเชียงใหม่ อยู่ในสายออกแบบ คือออกแบบแม่งทุกอย่าง และผมก็ชอบมากๆด้วย เพราะเหมือนกับว่าตอนอาชีวะจะเป็นอะไรที่ได้ค้นพบตัวเองได้ชัดเจนว่าทำอะไรกับชีวิตต่อไป

ตอนมัธยม

จนจบปวช.3 ก็ดรอปเรียน 1 ปีเพื่อเก็บเงินเรียนป.ตรี แล้วมาเรียนมหาวิทยาลัยที่ ราชมงคลล้านนา จังหวัดเชียงใหม่ ซึ่งก็เรียนจนจบมามีงานทำ และค้นพบวิถีชีวิตของตัวเองดั่งปุจจุบัน

สมัยเรียนอาชีวะ

แต่การเริ่มเรียนของผมตั้งแต่ประถมจนจบป.ตรีนั้นมีปัญหาอย่างเดียวที่คาใจผมตั้งแต่เด็กว่า “กูเรียนวิชานี้ไปทำอะไรวะ???” ซึ่งต้องยอมรับความจริงกันนะครับว่า สิ่งที่ผมเรียนบางวิชานั้นก็งงอยู่ว่าเรียนไปแล้วได้อะไรมาบ้าง เอามาทำอะไรบ้าง มันใช้อะไรกับกรูได้บ้างมั้ยวะครับ……. เพราะวิชาที่ผมเจอนั้นเรียกได้ว่าแต่ละวิชานั้นผมเกิดมา และเรียนมันมา อายุจะ 30 ปี แล้วไม่เคยใช้แมร่งเลยจริงๆ ในตอนนั้นผมก็งงว่าเรียนทำไมอ่ะ รู้มั้ยว่ามันเหนื่อยใจทุกครั้งที่เจอวิชานี้ เรียกว่าเป็นขวากหนามของผมที่เป็นคนเรียนศิลปะ งานออกแบบ เมื่อเจอวิชาเหล่านี้ มันจะมีไว้ทำไมในระบบการศึกษาของเรา มีไว้ให้กรูเครียดในชีวิตการเรียนกระนั้นหรือ เพราะยอมรับตามตรงว่า เป็นเรื่องที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ที่ต้องเจอวิชาเหล่านี้

ตอนเรียนมหาลัยราชมงคลล้านนา สาขาเครื่องประดับ

ต้องย้ำนะครับว่าผมเองเรียนศิลปะ หรือว่า Artist ศิลปิน การออกแบบซึ่งผมอยากเล่าให้ฟังว่ามันทรมานแค่ไหนเมื่อวิชาที่ไม่อยากเรียนเลย เพราะค้นพบมาทั้งชีวิตแล้วครับว่า เด็กศิลปะหรือเรียนออกแบบ นั้นไม่ถูกกับวิชาเลขเลย การคำนวนเป็นเรื่องที่ทรมานมากหากเจอวิชาคำนวน ผมมั่นใจว่าคนศิลปะเกือบ 90 % กลัววิชาเลข วิชาคำนวน เรียกได้ว่าเป็นงูกับเชือกกล้วย ไม่ถูกกันเลยแม้แต่น้อย วิชาที่ผมไม่เคยได้ใช้จริงในชีวิตเลยก็มีมากมายหลายวิชายกตัวอย่างเช่น

• วิชาฟิสิกส์ // ไม่ได้ใช้เลย เพราะไม่รู้ว่ามันจะเอามาทำอะไรได้
• วิชาเคมี // ไม่ได้ใช้ผมเรียนศิลปะกับการออกแบบ การใช้วิชานี้แทบจะไม่รู้ว่าจะเอามาทำประโยชน์กับชีวิตในการเรียนอะไรบ้าง
• วิชาชีวะวิทยา // ไม่ได้ใช้เลยจริงๆให้ตายเถอะ!!!! ผมเรียนแล้วจนวันนี้ไม่เคยได้ใช้ในงานที่ผมทำจริงๆเลย
• วิชาไฟฟ้า // ได้ใช้แค่ในเบื้องต้นแต่ถ้าลึกๆแบบละเอียดผมไม่ได้ใช้เลย ไม่รู้จะละเอียดไปมั้ย ทั้งสูตร ทั้งอะไรมันเยอะไปหมด ชีวิตสับสนโครตๆ….
• วิชาตรวจสอบภายใน // ไม่ได้ใช้จริงๆ ให้ตายเถอะ จนวันนี้ทำกิจการของตัวเองยังไม่เคยได้ใช้เลย
• วิชาสถิติ // ไม่ได้ใช้ ไม่ได้ใช้ ไม่ได้ใช้ ไม่ได้ใช้!!!!!
• วิชาแคลคูลัส // ไม่ได้อยู่ในสมองเลย
• วิชาเศรษฐศาสตร์ // ไม่มีในชีวิตเลย 
• วิชาตรีโกณมิติ // เรียนแต่ไม่รู้ว่ามันคืออะไร!!! 

เรียนจบปริญญา

สำหรับคนที่เรียนสายอื่นนั้นอาจจะปรกติ แต่สำหรับคนเรียนศิลปะนั้นเป็นเรื่องที่หนักและสาหัสมาก เพราะมันไม่เข้าทางของกลุ่มคนอย่างพวกผมเลย เพราะวันๆมีแต่เรื่องศิลปะ สังคม และการออกแบบ พอมีการเรียนวิชาดังที่กล่าวแทบจะเรียกได้ว่าใจห่อเหี่ยวกันเลยทีเดียว……เรื่องจริงนะเธอว์ มาพูดกันตรงเลยนะครับว่าจริงๆแล้ว มนุษย์ของเราวิชาที่ควรเรียนและเน้นที่สุดคือ

• วิชาภาษาไทย
• วิชาภาษาอังกฤษ
• วิชาสังคม
• วิชาคอมพิวเตอร์
• วิชาวิทยาศาสตร์เบื้องต้น
• วิชาเกษตรกรรม
• วิชาจิตวิทยา
• วิชาภูมิศาสตร์
• วิชาประวัติศาสตร์

ผมเองเชื่อว่าหากการศึกษาไทยยังเป็นแบบนี้ ก็แย่มากหากยังยัดเยียดวิชาที่เราไม่ได้ใช้เลย อีกทั้งโดนวิชาดักต่างๆนาๆ ไม่ได้เพิ่มอะไรเลยให้กับชีวิตประจำวันของคนอย่างผมเลย ผมว่าจะให้ดีอยากเรียนอะไรก็เรียนให้มันเยอะๆ เน้นหากอยากเรียนอะไรก็ให้เรียนตรงนั้นไปเลย อย่าเอาวิชาดักเหล่านี้ที่เราไม่ได้ใช้จริงมาเลยครับ เสียดายเวลาในการเรียนที่ต้องมาเครียดกับวิชาเหล่านี้ เอามาทำอย่างอื่นดีกว่าให้เกิดประโยชน์และตรงสายให้มากๆ ประเทศชาติเราจะได้ไม่ต้องเจอแต่พวกซื้อปริญญา ได้ดิบได้ดีกันไป แต่คนเรียนหนักอย่างเราต้องเจออุปสรรคหลายอย่าง ต้องให้ผู้เกี่ยวข้องเปลี่ยนทัศนคติในการศึกษาให้ดีกว่านี้มากขึ้น

หลายๆท่านคงเข้าใจความหมายด้านบนมากน้อยแค่ไหนนั้น มาเริ่มอ่านกันดีกว่าว่าสิ่งที่เราต้องทำงานที่เราไม่รักนั้นมันมีความทุกข์ยังไง แล้วทำไมเมื่อไม่ชอบ เบื่องานนั้น แต่จำใจต้องอยู่ มันมีปัจจัยอะไรมาขวางกั้นเราที่ทำให้เราไม่กล้าออกมาทำอะไรเป็นของตัวเอง เพราะจากประสบการณ์ที่ผ่านมาพอจะบอกอะไรผมได้มาก ว่าการทำงานเป็นมนุษย์เงินเดือนสำหรับผมคงไม่เหมาะกันอย่างแรง ความกดดันต่างๆที่มีข้างใน ในทุกองค์กรณ์ต้องเจอทั้งคนที่ชอบและไม่ชอบ โดยที่เราเลี่ยงไม่ได้ที่จะเจอ ทำในสิ่งที่ไม่ได้อยากทำ และไม่ได้ทำอะไรที่ชอบ หลายส่ิงหลายอย่างหล่อหลอมให้ผมเชื่อแล้วครับว่า รีบเถอะ รีบหาอะไรที่ตัวเองชอบ แล้วทำมันซะ ในวันที่สายไปเราจะมาเสียดายทีหลังไม่ได้นะครับ

ผมคงไม่อยากทำงานหนักๆเพื่อเก็บเงินไว้เที่ยวตอนแก่ไม่มีแรงเที่ยวได้แต่มอง และเสียดายแบบที่หลายๆคนพบเจอกับตัว ทำงานหนักเก็บเงินเพื่ออะไร เพื่อจ่ายค่ารักษาพยาบาลงั้นหรือ ??? ไม่ใช่ผมแน่นอน การทำงานรอเงินบำนาญแบบแต่ก่อนนั้นมันไม่มีอีกแล้ว มีแต่ต้องหาๆๆๆๆๆๆๆและหาให้ได้มา จนเกิดความเห็นแก่ตัวในสังคม ผมเองก็เครียดเหมือนกันครับว่าจะออกดีไม่ออกดี มีหลายอย่างเข้ามากระทบเมื่อมองดูการงานในออฟฟิตของผมที่เคยทำ เป็นองค์กรณ์ในฝันของผมที่ผมอยากเข้าไปทำมากๆ จนเรียนจบ แล้วได้เข้าไปทำงานในองค์กรณ์นั้นอย่างภาคภูมิใจมาก เพราะองค์กรณ์ที่ผมอยู่เป็นองค์กรณ์ที่มีชื่อเสียงทั้งในระดับโลกและเอเชีย ซึ่งดูจะไปได้สวยเลยทีเดียว

แต่ข้อดีของการได้ทำงานที่นี่นั้นคือ ผมได้เจอเจ้านายที่ผมรักที่สุด ทุกครั้งที่ผมเห็นท่านผมจะรู้สึกดีใจทุกครั้ง และท่านเป็นแรงบันดาลใจของผมที่อยากมาทำที่นี่ ผมชอบการทำงานที่รวดเร็ว ตัดสินใจเด็ดขาด มีทัศนคติที่ใหม่มาก เป็นคนหัวสมัยใหม่ ยิ่งทำให้ผมปลาบปลื้มมากกว่าเดิม และยิ่งได้ทำงานกับเจ้านายของผมท่านนี้ ความเป็นธรรมชาติของเจ้านายของผมท่านนี้เป็นเสนท์ที่ผมคิดว่าหายากมากในเมืองไทยที่จะมีผู้บริหารที่เก่ง มีวิสัยทัศน์ที่ยอดเยี่ยมมากๆ เป็นแบบอย่างที่ผมอยากเจริญรอยตาม ท่านเป็นคนให้โอกาสคนนำเสนอสิ่งใหม่ๆอยู่ตลอดเวลา ผมทำงานกับเจ้านายท่านนี้นับว่าเป็นบุญของชีวิตผมที่ได้รับใช้ และทำงานให้กับเจ้านายของผม และแรงบันดาลใจในความเชื่อในการทำงานของผม ชีวิตนี้ผมคงไม่มีทางลืมผู้บริหารที่สุดยอดของชีวิตผม ผู้บริหารที่ผมกล่าวมาทั้งหมดนี้คือ คุณเอก สุรสิทธิ์ ศรีอรทัยกุล ขอกราบขอบพระคุณท่านมากๆครับ ท่านทำให้ผมทำงานอย่างไม่รู้เหน็ดเหนื่อย เพราะมีแรงใจและกำลังใจจากท่าน ผมเคยทำงานหามรุ่งหามค่ำที่สนามบอลของท่าน คุณเอกโทรมาบอกว่าเป็นยังไงบ้าง เท่านี้แหละครับคนทำงานอย่างผมถึงกับน้ำตาคลอเพราะ ท่านมองดูลูกน้องและพนักงานอย่างเต็มที่ ผมถึงไม่แปลกใจเลยครับที่พนักงานในบริษัทของผมรักคุณเอกมากที่สุด ผมก็รักท่านมากๆครับ ขอกราบขอบพระคุณคูณเอกอีกครั้งครับ

แต่การทำงานก็ใช่ว่าจะราบรื่นดั่งใจหวัง มันก็มักจะมีอุปสรรคจากสังคมในออฟฟิตในนั้นคอยบั่นทอนกำลังใจในการทำงาน ปีแรกๆที่ได้ทำนั้นเราทำแบบไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย แต่พอเจอคนในออฟฟิตที่เค้าอยู่มาก่อนเราดักทาง กีดกัน หรือพยายามหาทางให้เราพบกับอุปสรรคในการทำงาน ใช้ความเก๋ามาเป็นอาวุธดักคนที่ทำงานดีกว่า นี่ก็เป็นตัวบั่นทอนกำลังใจและแรงบันดาลใจให้ลดลงทุกวัน จนวันนึงเมื่อถึงเวลาที่ต้องไป มันรู้สึกโดดเดี่ยว ย้อนไปเมื่อปีก่อนที่โลตัส พระราม4 ตอนเย็น ผมนั่งเหม่อในร้านกาแฟในนั้น นั่งคิด คิดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆและก็คิดว่าจะเดินยังไงต่อไป ในเมื่อแรงใจ และสิ่งต่างๆทำให้คิดว่าต้องทำยังไงต่อไป ก็รู้สึกว่าวันนั้นผมซื้อหนังสือที่ชื่อว่า”การลาออกครั้งสุดท้าย”ของใบพัด แค่ชื่อก็บอกแล้วครับว่าน่าสนใจ ผมอ่านหนังสือของใบพัดเล่มนี้จนจบเล่มภายในวันเดียว แล้วเกิดวูบวาบในหัวใจที่พองโต ผมอ่านหนังสือเล่มนี้จบภายในวันนั้น ทั้งคืน วันรุ่งขึ้นผมก็ตัดสินใจลาออกเลยโดยไม่มีเยื่อใยเหลือเลย แรงกดดันทั้งหมดที่ผมมีมันระเบิดออกมาแล้ว เพราะก่อนหน้านี้ที่ไม่กล้าลาออกจากงานในออฟฟิตนั้นมีอยู่สิบอย่างที่อยู่ในหัวผมในตอนนั้น มี 10 คำที่น่ากลัวมากในตอนนั้น

1.ภาระ

2.เงินเดือนที่ได้

3.ความมั่นคง

4.ค่าใช้จ่าย

5.จะทำอะไรต่อ

6.จะหาเงินจากไหน

7.ความน่าเชื่อถือในสังคม

8.อนาคตที่ไม่แน่นอน

9.ไม่มีที่ไป

10.รายได้ไม่ต่อเนื่อง

หากคุณเอาทั้งสิบคำนี้โยนทิ้งได้เหมือนผม ก็ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งสิ้น หากยังต้องการอยู่ในออฟฟิตจนแก่รอโดนไล่ออกตอนแก่ ก็ไม่ว่ากัน แล้วเมื่อวันนึงมันจะย้อนเข้ามาให้เป็นคำถามที่คุณตอบไม่ได้เมื่อยามที่คุณอายุมากขึ้นและหมดโอกาสดีต่างๆที่คุณไม่เคยได้ทำ แต่อยากทำ แต่ไม่มีโอกาส จะมาคิดได้เมื่อตอนสายไปแล้ว ปู่เคยบอกว่า “ไปที่ชอบที่ชอบตอนที่ยังไม่ตาย ดีกว่าให้ตอนตายแล้วค่อยมีคนมาบอกให้ไปที่ชอบที่ชอบ อันนั้นไม่มีความสุขเลย”

ผมอยากจะบอกว่าแรงบันดาลใจของผมในชีวิตส่วนหนึ่งของผมมาจากผู้ชายคนนี้จริงๆครับ ผมจำครั้งแรกที่ผมได้อ่านหนังสือ”โทษฐานที่รู้จักกัน” จนมาถึงเดี๋ยว 9 มาตอนนี้ก็สิบกว่าปีแล้วที่ผมติดตามผู้ชายคนนี้ แล้วเพราะอะไรลองดูคลิปทั้งสองนี้นะครับ การเริ่มต้นของเค้า และการเปลี่ยนแปลงอย่างไรเมื่อเดินมาถึงจุดนึงเมื่อต้องการทำอะไรซักอย่างมันต้องมาจากความเชื่อล้วนๆ ลองดูคลิปทั้งสองนี้ให้จบ จะเข้าใจความหมายที่แท้จริงว่าทำไมผมถึงให้พี่โนัต อุดมเป็น idol ของผม

……โน๊ต อุดม แต้พานิช – ตัวกู ของกู

อบคุณพี่โน็ตสำหรับประสบการณ์ต ่าง ๆ ที่พี่โน็ตได้บอกเล่าผ่าน video นี้มากครับ ทำให้ผมเข้าใจอะไรหลาย ๆ อย่างและกล้าคิดที่จะทำอะไรนอกก รอบมากกว่าเก่า ผมเป็นเด็กรุ่นใหม่ที่อยากเข้าว งการนี้ เป็นอีก 1 คน ที่อยากสร้างรอยยิ้มให้กับทุก ๆ คน สร้างความบันเทิง และสีสันต่าง ๆ ให้เมืองยิ้มนี้ อาจเคยพลาดอะไรมาหลายอย่างแต่มั นก็สอนผมมามากเช่นกัน

“อย่ากลัวที่จะล้มเหลว”

ผมมั่นใจว่าของไทยไม่แพ้ชาติใดในโลก ทั้งในเรื่องการออกแบบ ความเป็นไทยของเรานั้นมีหลายอย่างที่คนทั่วโลกชอบในความเป็นไทยในหลายๆอย่างรอบตัวเรานั้นมีค่ามาก ไม่ว่าเวลาที่เราเดินไปไหนมาไหน รู้มั้ยครับว่าชาวต่างชาติเค้าชอบมาก ด้วยความเป็นไทย โดยเฉพาะเรื่องของงานศิลปะการออกแบบที่คนไทยได้สร้างเอาไว้หลายอย่างที่เราควรเก็บรักษาเอาไว้และพัฒนาสิ่งดีๆที่มีอยู่ให้ต่อยอดสร้างอนาคตของการออกแบบไทยเอาไว้ให้อยู่กับประเทศไทยไว้ให้มากที่สุด ไม่มากก็น้อยแต่ขอให้มีอยู่บ้าง

1.ลายไทย

สิ่งนี้เป้นสิ่งที่เรียกว่าเป็นเครื่องหมายของความเป็นชาติไทยที่มีค่ามาก เพราะความสวยงามที่มีนั้นอมตะควรค่าต่อการสานต่อ ศิลปะหมวดนี้จึงเป็นสิ่งที่ประเทศอื่นไม่สามารถลอกเลียนแบบเราได้ มันอยู่ในสายเลือดของคนไทยทุกคนทั้งคนที่วาดรูปเป็นและไม่เป็น เป็นการสื่อให้เห็นตามที่ต่างๆ มีมากมายผมเชื่อว่าหากเรานำเอามาประยุกต์ได้นั้นความเป้นไทยของเราจะสู่สากลได้ไม่ยากเลย

2.มวยไทย

ศิลปะการต่อสู้ที่อยู่คู่คนไทยมานานหลายร้อยปี เป้นศิลปะอย่างหนึ่งที่เป็นที่นิยมของชาวต่างชาติ ต้องการเรียน เพื่อเป็นนักมวยไทยที่เก่ง แต่ความสวยงามไม่ใช่แค่ท่วงท่าในการต่อสู้เพียงอย่างเดียว การรำไหว้ครูก่อนขึ้นชกเป้นการรำที่อ่อนช้อยที่ผนวกเข้ากับความแข็งแกร่งได้อย่างลงตัวมาก

3.โขนไทย

การแสดงสดที่น่าตื่นตาตื่นใจ ความเป็นไปของสังคมในยุคนั้น มหอรสพสมัยก่อนนั้นนอกจากลิเกแล้วนั้น โขนเป็นหนึ่งการแสดงที่สวยสดงดงาม ในเรื่องวรรณคดีอย่างรามเกียร์ติ ผมชอบชุดแต่งกายของโขนมาก เพราะความละเอียด ละเมียดละไม คนทำชุดนั้นต้องเป็นคนที่มีฝีมือมากๆ แต่เป็นคนใจเย็น เห็นถึงบุคลิกของตัวละครนั้นๆ ซึ่งเป็นความงดงามที่ต้องใช้จินตนาการเข้ามาสร้างสรรค์ผลงานออกมาเป็นชุดละครซักชุดนึง

4.งานจิตรกรรมฝาผนัง

เป็นงานศิลปะบนผนังที่บอกถึงความเป้นมาของบ้านเมืองในยุคนั้นผ่านรูปที่วาดด้วยช่างวาดที่เก่งมาก มีทั้งความอดทนในการวาด ฝีมือที่สุดยอด กับเคล็ดลับในการใช้สีที่ทนทานติดบนผนังได้นานนับร้อยๆปี ผมเรียกสิ่งนี้ว่าเป็นจดหมายเหตุแห่งชาติ ที่สามารถบอกได้ว่าในยุคนั้นเกิดอะไรขึ้น แต่ส่วนใหญ่นั้นจิตรกรรมฝาผนังมักจะเน้นแนวเรื่องเป็นพุทธประวัติ หรือไม่ก็วรรณคดีไทยอย่างรามเกียร์ติ ลวดลายที่อ่อนช้อย ความตระการตาของคนที่พบเห็นเป็นจุดหนึ่งที่น่าชื่นชมมาก

5.ช่างสิบหมู่

เมื่อพูดถึงผู้ที่รังสรรค์ความสวยงามให้กับศิลปะไทยนั้น ช่างสิบหมู่ ซึ่งผมเองเคยไฝ่ฝันว่าอย่างเป็นช่างสิบหมู่ เพราะดูเป็นงานที่น่าสนใจมาก ก่อนที่ผมจะผันตัวเองมาเป็นเจ้าของกิจการคาฮองในปัจจุบัน(ฮา) ช่างสิบหมู่ที่ว่านั้นมีช่างอะไรบ้างมาดูกันครับ

ในบันทึก พระองค์เจ้าประดิษฐ์วรการ ผู้ควบคุมช่างสิบหมู่ใน สมัย พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 ทรงจำแนกไว้ดังนี้…

1. หมู่ช่างเขียน ประกอบด้วย ช่างเขียน ช่างปิดทอง
2. หมู่ช่างแกะ มีทั้งช่างแกะตรา ช่างแกะลาย ช่างแกะพระหรือภาพ
3. หมู่ช่างหุ่น มีช่างไม้ ช่างไม้สูง ช่างเลื่อย ช่างปากไม้
4. หมู่ช่างปั้น มีช่างขี้ผึ้ง ช่างปั้น ช่างขึ้นรูป
5. หมู่ช่างปูน มีช่างปั้น ช่างปูนก่อ ช่างปูนลาย ช่างปั้นปูน
6. หมู่ช่างรัก มีช่างลงรัก ช่างปิดทอง ช่างประดับกระจก ช่างมุก
7. หมู่ช่างบุ เป็นช่างเดี่ยว
8. หมู่ช่างกลึง มีช่างไม้
9. หมู่ช่างสลัก มีช่างฉลุ ช่างกระดาษ ช่างหยวก ช่างเครื่องสด
10. หมู่ช่างหล่อ มีช่างหุ่นดิน ช่างขี้ผึ้ง ช่างผสมโลหะ

6.รถตุ๊กๆ

เกือบ 80% ชาวต่างชาติรู้จักยานพาหนะอย่างตุ๊กๆบ้านเราซึ่งเหมือนเป็นสญลักษณ์อย่างหนึ่งของไทยเราที่มีมานานมาก ประวัติอันยาวนานนี้ทำให้เกิดความนิยมในหมู่ของนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติ ลองสังเกตุดีๆว่ารถชนิดนี้มีสามล้อ แต่เรื่องของการออกแบบ ทั้งสี และทุกอย่างคุ้นตาคนไทยอย่างเราน้ันทำให้เป็นอีกหนึ่งอย่างที่เราควรอนุรักษ์ไว้ เป็นสิ่งที่อยู่คู่บ้านคู่เมืองเรา ยานพาหนะที่เป็นสัญลักษณ์ของไทยเราที่คนต่างชาติชื่นชอบ

7.เครื่องดนตรีไทย

เสียงที่เป็นเอกลักษณ์ เครื่องดนตรีที่มีเสน่ท์ ทั้งเรื่องการออกแบบและรูปทรงที่สร้างสรรค์จากฝีมือคนไทย มีเรื่องของการออกแบบที่มีความเป้นมาช้านาน นับว่าเป็นทั้งศาตร์และศิลป์ ผมกลับมองว่าเป็นการรวมตัวทั้งดนตรีและศิลปะอันงดงามหาอื่นใดเทียบได้ นับวันยิ่งมีคนเล่นดนตรีไทยน้อยลงทุกที แต่ดนตรีไทยยังไงก็เป็นสายเลือดของเราที่เห็นการมาตั้งแต่เกิดคุ้นเคยกันตั้งแต่เกิดจนตายจากโลกนี้ไป สิ่งหนึ่งที่อยู่คู่กับคนไทย

8.รำไทย

การฟ้อนรำที่ดีเด่นจะต้องมีลักษณะที่งดงาม หรือลีลาท่ารำที่งดงาม ผู้รำจะต้องเคลื่อนไหวร่างกายให้สอดคล้อง กลมกลืนกันไปทุกส่วนของร่างกาย การฝึกหัดการเคลื่อนไหวมือและเท้า ในวงการละครไทยเรียกว่า “นาฏยศัพท์”

9.เครื่องประดับไทยโบราณ

เครื่องแต่งกาย เครื่องทรง เครื่องประดับต่างที่มีได้เนื่องมาจากความปราณีตของคนไทยที่สามารถสร้างผลงานเครื่องประดับไทยโบราณให้มีคุณค่าได้มากจนไม่สามารถประเมินค่าได้เลย ทั้งกระบวนการผลิต การขึ้นรูป และกระบวนการอื่นๆที่ชาติอื่นทำไม่ได้ และยังเป็นเครื่องหมายการค้าของประเทศเราว่ามีช่างเครื่องประดับที่เก่งอันดับต้นๆของโลก และในงานหลายๆงานของไทยที่ไม่สามารถประเมินค่าได้ ล้วนแล้วแต่มาจากช่างเครื่องประดับ หรือช่างทองหลวงของไทยเรานี่เอง

10.เครื่องปั้นดินเผาของไทย

คงต้องขอเกริ่นนิดนึงเมื่อพูดถึงเครื่องปั้นดินเผาของไทยมีประวัติยาวนานที่สุดของการกำเนิด และทำให้รู้ถึงการใช้ชีิต ความเป็นมาของบรรพบุรุษไทยที่มอบให้คนรุ่นหลัง ทั้งเทคนิคต่างๆในการผลิตเครื่องปั้นดินเผาที่เป็นความลับของแต่ละบุคคล อีกทั้งลวดลายที่สวยงามแตกต่างกัน ยกตัวอย่างเช่น เครื่องปั้นดินเผาบ้านเชียง ที่มีลายก้นหอยอันอ่อนช้อยสวยงาม และความลับของการทำสีลวดลายที่ยังเป็นที่สงสัยว่าทำไมสีที่เขียนลวดลายจึงอยู่คงทนแม้เวลาผ่านไปนานนับร้อยๆปี และลวดลายโอ่งมังกรซึ่งเรียกได้ว่าเป็นของขึ้นชื่อของจังหวัดราชบุรีจนถึงปัจจุบันที่น่าสนใจมาก

สำหรับผมแล้วที่มี iPad ใช้กับชาวบ้านตอนนี้ก็จะเข้าปีกว่าแล้วที่ได้ใช้ iPad ในการทำงานและเพื่อความคุ้มค่าของมันเกิดจากการที่เรานำมันมาใช้ได้คุ้มค่ากับเงินที่เราเสียไป ผมเลยอยากจะมาบอกว่า จะใช้ iPad อย่างไรให้คุ้ม ผมเลยมีอะไรมาบอกว่าควรใช้ iPad อย่างไรให้คุ้มค่ากับเงินที่เสียไป

ใช้ iPad ให้คุ้มค่าที่สุด

โดยอย่างแรกก็คือคุณเลือกใช้ iPad แบบไหน รุ่นไหน ความจุเท่าไหร่ แล้วจะเอามาใช้อะไร นี่เป็นคำถามที่มีมากมายว่า จะเอา iPad มาใช้ทำอะไรให้คุ้มค่า

• ใช้เปิดดูเว็บไซด์ต่างๆทั่วทุกที่ เพราะพกพาสะดวก แบตเตอรี่สามารถใช้ได้นาน 10 ชั่วโมง
• เช็ค E-Mail ของตัวเองได้ทันท่วงที
• ดู Youtube คลิปต่างๆทั่วโลกง่ายๆ และอัปโหลดภาพและคลิปได้รวดเร็วทันใจ
• ไว้พิมพ์งาน หรือข้อความสำคัญ เก็บไว้หรือส่งเมลให้กับคนอื่นได้
• นำเสนองานได้ง่ายดาย ด้วยระบบสัมผัส
• สเก็ตงานคร่าวๆ,วาดรูปลงบนหน้าจอได้เลย(อันนี้ผมใช้บ่อยมาก)
• เก็บคลิปไว้ดูได้ เซฟเข้าเครื่องได้เลย
• เก็บเนื้อเพลง คอร์ด เอาไว้เล่น ใส่ไว้ในเครื่องในรูปแบบ file ต่างที่สามารถอ่านได้ เปิดเว็บหาเนื้อเพลง แล้วเซฟเข้าเครื่องได้เลย
• ทำภาพ Slide show ดูได้สวยงาม
• ตกแต่งรูปภาพที่ถ่ายมาให้สวยยิ่งขึ้นโดยไม่ต้องพึ่ง Photoshop
• อ่าน file PDF. ได้ชัดแจ๋ว
• ทำการ์ตูนช่องผ่านแอปที่มีให้โหลดสำหรับ iPad
• เล่นดนตรีใน iPad ด้วยแอปหลายๆตัวที่มีเล่นกับเครื่องดนตรี
• แต่งเพลงด้วย Garageband ที่ตอนนี้มีใน iPad แล้ว
• ฟังเพลง,ดูหนัง,เก็บข้อมูล
• ใช้ Social media ต่างๆได้ดี ยกเว้นเรื่อง Flash ที่เป้นข้อด้อยหลักของ iPad เลยก็ว่าได้
• เป็น E-Book ที่ดีอย่างหนึ่งเลยทีเดียว
• ระบบสัมผัสของ iPad ทำให้การใช้งานนั้นรวดเร็ว
• ตัดต่อเพลงได้,หรือจะ Mix sound ที่อัดมาได้ดีในระดับหนึ่ง
• อัดเสียง แต่งเสียง ใส่เอฟเฟค ได้ด้วย

ใช้ iPad วาดรูป

นี่แค่เพียงส่วนหนึ่งของผมที่ผมกล้าพูดได้เลยว่าผมใช้ iPad ได้คุ้มค่ากับที่ได้ซื้อมาใช้และคุ้มค่าต่อการลงทุนซื้อ iPad ของผมจริงๆครับ

วันนี้มีเรื่องราวที่อยากมาเล่าให้ฟังกันนะครับว่าการทำงานออฟฟิตนั้น สำหรับผมนั้นเป็นอย่างไร การได้ทำงานออฟฟิตนั้นเป็นเช่นไร ทำไมต้องง้อออฟฟิตมากมาย ซึ่งส่วนใหญ่จะกลัวที่จะออกมานั้นเพราะคำว่า

• กลัวไม่มีเงินใช้
• ภาระเยอะ
• ออกไปกลัวไม่แน่นอน
• ข้างนอกไม่มั่นคง

นี่คือข้อต่างๆที่คนส่วนใหญ่ไม่กล้าที่จะออกมาทำอะไรของตัวเองเพราะคำเหล่านี้มากั้น เพราะมีหลายคนมาคิดได้ตอนที่ตัวเองแก่ตัวลง อายุเยอะขึ้น จนไม่มีโอกาสทำอะไรเป็นของตัวเอง มารู้ตัวอีกทีตอนที่สายไป ผมเจอคนแบบนี้มาเยอะมาก มีคนพลาดมาหลายคนแล้ว
การทำงานสายอาชีพที่ตัวเองเรียนมานั้น บางคั้งมันไม่ได้เอามาใช้เสมอไป ที่จะเป็นสิ่งที่เรารัก หรือเป็นเพราะกระแสของชีวิตตอนนั้นสั่งให้เดินไปโดยไม่มีจุดหมาย ถึงมีจุดหมายก็ดูเลือนลางเหลือเกิน ในชีวิตคนจบใหม่ในตอนนั้น คิดแต่ว่าต้องทำให้ดีที่สุด การเป็นมนุษย์เงินเดือน ชีวิตที่ต้องแลกมาด้วยคุณภาพชีวิตกับเงินเดือนอันน้อยนิด หลายคนหลงเข้าวงเวียนนี้มามากมาย กว่าจะมาคิดได้มันก็สายไปแล้ว แต่ผมเองก็ถลำตัวเป็นพนักงานออฟฟิตมา 5 ปี พบว่า อย่าเชื่อใจคนในออฟฟิตเด็ดขาด ไม่มีความจริงใจเลยซักนิด ของผมเจอรุ่นพี่ในนั้น หน้าตาเหมือนคนไม่มีอะไร แต่พอเอาไปเอามาเป็นคนที่เลวสุดขั้วตอแหลสุดขีด เค้าทำงานมาสิบปี และเก่งคอมมาก ดเป็นที่ปรึกษาให้เจ้านายทั้งที่ตัวเองเลียเป็นอย่างเดียวดีแต่เกาะคนอื่นได้หน้า….อันนี้แค่ตัวเดียวนะครับ ในนั้นมีเป็นสิบๆตัวที่เลวไม่แพ้กัน สงสารเจ้านายเก่าของผมเองจริงๆที่มีแต่พวกชอบเลียเต็มไปหมด การดักสกัดดาวรุ่งเป็นเรื่องถนัดของคนพวกนี้ พอล้มมา รอซ้ำอย่างเดียว พวกนี้ส่วนใหญ่จะอยู่กันเกิน10ปี เลยเก๋าจัด
แต่ยังมีสิ่งนึงที่ผมประทับใจคือเจ้านายผมคนแรกและคนสุดท้าย เป็นที่ผมนับถือและเคารพตั้งแต่นาทีแรกและนาทีสุดท้ายที่ผมเดินออกมา นับว่าเป็นตัวอย่างของผู้บริหารยุคใหม่จริงๆ แต่คนในองค์กรณ์ใส่หน้ากากเข้าหากันจนทุกอย่างดูไม่จริงใจเอาซะเลย
จึงอยากฝากบอกคนที่จบใหม่ทุกท่าน ว่าการทำงานในออฟฟิตไม่ได้สบายอย่างที่เราคิด ก่อนจะทำคิดให้ดี แต่ถ้าคิดว่าลองดู ก็เชิญลอง และรีบค้นหาตัวเองให้เจอ แล้วทำในสิ่งที่รักของตัวเองอย่าให้สายจนเกินไป เวลาไม่เคยคอยใคร มีแต่นับถอยหลัง แต่เราต้องเดินหน้า งานในออฟฟิตจึงเหมาะแค่ให้คุณชิมลางกับสังคมมากกว่าการจมปลักเป็นเวลานาน
หลายคนยังเชื่อมั่นในองค์กรณ์หรือหน่วยงานที่ทำว่ามั่นคงแท้จริงแล้วตรงกันข้ามกับความเป็นจริง

และวัฏจักรของพนักงานออฟฟิตมีดังต่อไปนี้

• เข้ามาทำงานด้วยความตั้งใจ
• มีพลัง กำลังใจ ในการทำงาน ไฟแรง
• มักจะโดนบั่นทอนจิตใจจากพวกเจ้าถิ่นที่อยู่ก่อน
• เจอแต่คนหัวโบราณ ไม่เปิดรับอะไรใหม่ๆ เข้ามา
• คอรัปชั่นกันในออฟฟิตที่ต้องเห็นแบบหน้าด้านๆ
• สงครามประสาทระหว่างแผนกในออฟฟิต
• การแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นกัน
• ต้องทนให้เจ้านายด่าเหมือนไม่ใช่คน
• ทำงานล่วงเวลาแล้วไม่ได้เงิน
• คุณภาพชีวิตตกต่ำ เงินเยอะขึ้นแต่คุรภาพชีวิตแย่ลง
• การเดินทางไปกลับ รถติดเป็นเรื่องที่ต้องทน
• ต้องประจบรุ่นพี่ และหัวหน้า
• รอโบนัสอันน้อยนิดในบริษัท
• ชีวิตช่วงหนึ่งขาดหายไป รู้ตัวเมื่อสาย
• ชีวิตในห้องทำงานเยอะกว่าอยู่ในบ้าน
• ต้องทนรับภาวะกดดันในนั้นจากคนรอบข้าง
• งบประมาณน้อย แต่ต้องการงานระดับโลก

อันนี้แค่ยกตัวอย่างคร่าวๆนะครับยังมีอีกมากที่ผมเจอและเกลียดการทำงานออฟฟิตอย่างรุนแรง การเจอบ่อยๆจึงเป็นเรื่องที่เป็นทุกข์ของผมเลยก็ว่าได้ การทนทำมา 5 ปีนี้ได้เจอทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นการโดนหลอกใช้จากรุ่นพี่ในออฟฟิต เจอคำนินทาจากพี่ที่เคารพในออฟฟิต มันรู้สึกแย่มาก ทำไมเราต้องทนล่ะ ผมเลยรีบหาตัวเองให้เจอแล้วทำอะไรเป็นของตัวเองรีบหา ให้พ้นตรงนี้ซะ ไม่งั้นป่านนี้ผมคงต้องประสาทกินแน่นอน เจอคนแย่ในออฟฟิตมากเกินไป

ใครจะทำงานออฟฟิตก็ทำไปครับ แต่ผม ชีวิตนี้คงไม่มีอีกต่อไปแล้ว…………………………….ชีวิตที่เกลียดบัตรตอก

มีหลายคนเคยถามผมว่าอยากเป็นนักออกแบบควรทำยังไง มีหลายอย่างที่อยากอธิบาย เพราะมันคงไม่ง่ายเหมือนการต่อคิวรอซื้อคริสปี้ครีมแน่นอน 555 แต่วันนี้เลยมาบอกว่า การจะเป็นนักออกแบบในยุคปัจจุบันนี้ควรปรับตัวอย่างไร และใช้อะไรบ้าง เรียนอะไรเพิ่มเติมบ้างถึงจะได้เป็นนักออกแบบสมใจ เพราะสมัยนี้วาดรูปไม่เก่งก็เป็นนักออกแบบได้ เพราะในสมัยก่อนนั้นคนจะเป็นนักออกแบบได้นั้นต้องเป็นคนที่วาดรูปเก่ง มีปากการ้อดติ้ง ถือกระดานวาดรูป สีน้ำ พู่กัน ไม้ฉาก ทีสไลด์ และอื่นๆอีกมากมายถึงจะเป็นนักออกแบบได้(เคยเป็นมาแล้วอิอิ)

พอมาสมัยนี้การทำงานในหลายกระบวนการถูกตัดทอนลงไปตั้งแต่เรามีเทคโนโลยีที่ทันสมัยมากขึ้น นักออกแบบที่หัวโบราณไม่เปิดรับบางครั้งจะตามโลกไม่ทัน บางอย่างดีก็ไม่เอามาทำ และเชื่อว่าแบบเดิมดีอยู่แล้วแต่สำหรับผมนั้นเมื่อเรานำมาใช้ และมาประยุกต์ให้เข้ากับสถานการณ์ไม่ใช้ฟุ่มเฟือยจนเกินไป และยังย่นระยะเวลาได้มาก บางครั้งก็ต้องเปิดใจรับมันบ้าง

ซึ่งในปัจจุบันมีโปรแกรมพื้นฐานที่นักออกแบบควรมีติดตัวเอาไว้ไม่ว่าจะทำงานออกแบบสาขาไหนก็ตาม การนำมาประดับความรู้ให้ทันโลกนั้นหากให้เวลากับสิ่งใหม่ๆ การทำงานของคุณก็จะพัฒนาขึ้นเรื่อยๆ มีทั้งฝีมือและเครื่องมือ ผมยกตัวอย่างโปรแกรมที่จำเป็นต้องรู้ในสาขานักออกแบบมีอะไรบ้าง ก็มีดังนี้

10 โปรแกรมที่นักออกแบบควรรู้ไว้ได้แก่

1. Photoshop ตัด แต่งภาพ งานออกแบบของเราเอง แปลงรูปภาพ ย่อขยายรูปงานของเรา
2. illustrator เหมาะกับคนที่วาดรูปไม่เก่ง เพราะการสร้างเส้นของรูปด้วยเม้าเราสามารถแก้ไขได้อย่างใจสั่งตามใจชอบ
3. Sketchup โปรแกรมฟรีที่ Google ปล่อยออกมาให้ใช้ฟรีๆ และ Componant มากมายมีให้เลือกเหมาะแก่การสร้างงานสามมิติที่ไม่ซับซ้อน และการใช้งานง่ายกว่าโปรแกรมอื่นอีกด้วย
4. Flash โปรแกรมทำภาพเคลื่อนไหว ในแบบสองมิติ เพื่อความสวยงามในการนำเสนองานออกแบบของเรา โปรแกรมนี้ก็ดีไม่น้อยเลย
5. Ulead studio โปรแกรมตัดต่อที่ง่ายที่สุดสำหรับคนมือใหม่ รูปร้่างของโปรแกรมนั้นไม่ยาก สามารถเข้าใจง่าย การเรียนรู้ไม่นานแน่นอน
6. iMovie โปรแกรมหลักที่มีอยู่ใน Macbook เป็นโปรแกรมสำเร็จรูปที่ใช้ตัดต่อคลิป ใส่เพลง ทำPresentation และงานเกี่ยวกับการนำเสนองาน
7. iPhoto การบริหารระบบรูปภาพที่เราหากจัดหมวดหมู่ของงานที่เราออกแบบได้ดี การนำเสนอก็ไม่ติกขัดแน่นอน
8. After Effect โปรแกรมสนุกอีกโปรแกรมหนึ่งที่สามารถตัดต่อ ใส่ Effect ในคลิปวีดิโอของเราให้มีสีสันมากขึ้นเพิ่มความน่าสนใจ
9. 3D Max โปรแกรมทำงานสามมิติที่คนนิยมใช้มากที่สุดทั่วโลก หามาเรียนติดตัวไว้จะดีมากๆครับ ในเรื่องของการมองมิติของงานได้อย่างเข้าใจ
10. Garageband โปรแกรมทำเพลงแบบง่ายๆใน Macbook ที่ไม่ยากอย่างที่คิดและสามารถสร้างเพลงบรรเลงใส่ในงานนำเสนอของเราได้

มันคงเป็นการใหญ่ที่ผมที่คิดจะทำกิจการและ แบรนด์เป็นของตัวเองซะที เพราะคำว่าการทำแบบนี้ยังใหม่สำหรับผม แต่ประสบการณ์ที่เคยได้ทำงานมาให้กับหลายแบรนด์ ก็เลยถึงเวลาที่ผมต้องทำงานเป็นของตัวเองซะที ว่าแล้วการเริ่มต้นของผมมันก็ไม่ง่ายซะด้วยสิ แต่อย่างว่าน่ะครับ ถ้าไม่ออกจากกรง เราจะรู้ได้ยังไงว่าโลกภายนอกเป็นยังไง คราวนี้ผมคิดงานทำเครื่องประดับและเครื่องดนตรีโดยมีตราสินค้าเป็นของตัวเอง เป็นเรื่องท้าทายมาก และการทำในเมืองไทยมันไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ถ้าไม่ลองก็ไม่รู้

My Logo iNa3

การเปลี่ยนสถานที่ทำงานที่กว้างและใหญ่มากขึ้น เป็นการสร้างแรงบันดาลใจที่จะสร้างผลงานของตัวเองในบรรยากาศที่สงบ และคิดว่าน่าจะทำให้เรามีไอเดียอะไรใหม่ๆได้ เพราะการทำงานยุคใหม่ ขอแค่มี Wifi ก็สามารถทำงานได้แล้ว ซึ่งเป็นข้อได้เปรียบของคนในยุคนี้ที่ทำงานที่บ้านโดยไม่ต้องพึ่งออฟฟิตแม้แต่น้อย

Cajondrum and iHearband

มันเริ่มจาการแหกกรอบจากออฟฟิตที่เป็นตัวขังความเป็นตัวเองในออฟฟิต ที่เราทำงานแบบไร้อิสระ แต่ผมเองก็ออกมาได้และมีงานที่ต้องเป็นของตัวเองหลายอย่าง จนมาวันนี้การเดินทางกำลังจะเริ่มต้นจาการที่ผมได้ฟังดนตรีไทยแล้วรู้สึกว่า ระนาดก็มีดีไม่แพ้เครื่องดนตรีใดๆในโลก แต่ผมก็เป็นทั้งนักร้องและเล่นดนตรี โดยงานนี้ผมเล่นเจ้ากลองชนิดหนึ่งที่มีชื่อว่า คาฮอง (Cajon Drum)

ผมเล่นกับดนรีชิ้นนี้มาหลายปีแล้วค้นพบว่าตัวเองอยากนำของดีๆจากเมืองไทย และดนตรีสมัยใหม่อย่างกาฮองมารวมกัน เพราะว่ากันว่าไม้ทำระนาดนั้นมีเสียงที่ดี มีน้ำหนักกำลังดีและเหมาะกับการเอามทำเครื่องดนตรี ผมเลยพุ่งจุดไปที่เครื่องดนตรีอย่างกาฮอง เพราะด้วยความง่ายและการออกแบบที่สามารถทำให้ร่วมสมัย มีความลับหลายอย่างที่ต่อยอดเป็นผลิตภัณท์ที่มาจากคนไทยแบบร่วมสมัย ผมว่าแบรนด์เมืองนอกเริ่มมีการออกแบบที่ซ้ำไปซ้ำมา การเปลี่ยนแปลงในจุดนี้ ผมเลยอยากเห็นการเปลี่ยนแปลงในวงการเครื่องดนตรีีที่ได้รับความนิยมมาก จนเรียกได้ว่าทั่วโลก และผมคิดว่าแนวทางการกระจาย และจุดการโปรโมทสินค้าต้องเป็นในรูปแบบของ Social media music intrument

My Studio Cajondrum

อันสวยงาม และเสียงที่ออกมาดีเป็นข้อสำคัญของงานออกแบบเครื่องดนตรีเลยก็ว่าได้

เพราะยังมีหลายท่านที่มีไอเดียเจ๋งๆหลายท่านที่น่าเอามาใช้ แต่ไม่ได้ทำเพราะคำว่าภาระต่างๆในชีวิตที่บีบบังคับตัวเองให้ต้องอยู่ในฐานะ มนุษย์เงินเดือนช่างน่าเบื่อมากๆ การทำอะไรที่เป้นตัวเองย่อมเป็นสิ่งที่ดีที่สุด การทำอะไรด้วยใจมักจะมีพลังมากที่สุด เพราะการบังคับใจให้ทำโดยไม่ได้ชอบ นั้นเรียกว่าความทุกข์ในชีวิตอย่างหนึ่ง มีรุ่นพี่หลายๆท่านเคยมาบ่นให้ฟังว่า ทำไมตอนหนุ่มๆกูมีโอกาส ทำไมไม่ทำวะ

นี่คือสิ่งที่ผมได้ยินแล้วขนลุก เพราะว่ามาคิดได้ในตอนที่สายไป เวลาไม่เคยคอยใคร มันเดินไปเรื่อยๆ และถ้าคิดว่าเวลาในชีวิตอุทิศให้กับเงินเดือนในออฟฟิตมากเกินไป เราเองจะเสียโอกาสดีๆในชีวิตหลายอย่างเลยทีเดียว

วันนี้ได้แรงบันดาลใจจากการได้ไปออกรายการช่างคุยตอนที่ผ่านมา ที่ร้านกาแฟวาวีสาขาเอกมัย วันนี้มีอะไรมาบอกเกี่ยวกับคำว่าชีวิตไร้บัตรตอกเป็นยังไง มันดูน่าคิดได้ทั้งแง่ลบและแง่ดี แต่ชีวิตผมพบคำตอบว่าการออกมาเป็นอิสระต่องานในออฟฟิตเป็นเรื่องที่เราต้องการจริงๆ การเดินเข้างานเพื่อตอกบัตรสแกนนิ้วจึงเป็นอะไรที่ผมเบื่อมาก

จุดเปลี่ยนของผมคือการไปออกรายการตีสิบ

ผมเรียนจบมาใหม่ๆแล้วได้เข้ามาทำงานในองค์กรณ์ที่มั่นคง ด้วยความเชื่อแบบเด็กเรียนจบใหม่ๆไฟแรง ไม่ว่าอะไรทำหมด เพราะใจรัก คิดแต่หาประสบการณ์ในการทำงานในด้านต่างๆในออฟฟิต ต้องขอบคุณบริษัทที่ผมเคยได้ร่วมงานมาเป็นเวลา 5 ปี ที่ทำให้ผมได้ค้นพบตัวเองว่าชีวิตเราต้องการอะไร การทำงานที่เรารักคืออะไร คำตอบของผมคือ การออกแบบแฟชั่น พยายามถีบตัวเองจากมีความรู้แค่เรื่องเครื่องประดับเพียงอย่างเดียว ก็หาวิชาความรู้ใส่ตัวเพิ่มจากที่ต่างๆ ไม่ว่าการใช้โปรแกรมการออกแบบต่างๆที่ผมใช้ในวันนี้ล้วนแต่หาเรียนเอาเองแทบทั้งสิ้น

ชีวิตในออฟฟิต 12 ข้อที่ทุกคนต้องเจอ ในคำว่ามนุษย์บัตรตอก

ช่วงชีวิตที่ต้องอยู่ในออฟฟิตที่ทุกคนต้องเจอ

1. ตื่นขึ้นมาดูนาฬิกาว่ากี่โมง รีบอาบน้ำเพื่อให้ทันเข้าไปทำงาน
2. ขึ้นรถไปทำงาน/ขับรถไปทำงาน อย่างกรุงเทพบ้านเราการกะระยะเวลาในการเดินทางจึงต้องเจอกับรถติด ทำให้เบื่อและเครียด และต้องเจอกับสิ่งเหล่านั้นทุกวัน
3. รีบวิ่งและไปตอกบัตรและสแกนนิ้วให้ทันเวลา เพราะจะต้องถูกหัวหน้าด่า ตำหนิ มองดูไม่ดี
4. มานั่งบนโต๊ะทำงานตัวเดิมซักพัก เคลียงานจากเมื่อวาน นั่งมึนจากการเดินทาง
5. สู้รบกับสงครามประสาทในออฟฟิตในช่วงเช้า กลุ่มใคร ก๊กใคร นินทาใคร สังคมในนั้นเป็นเหมือนกันแบบเดิมๆทุกวัน
6. พักเที่ยง กินข้าวต้องดูกลุ่มของคนในโรงอาหารหรือร้านอาหารเป็นของกลุ่มไหน ซึ่งพยายามให้เราเข้ากลุ่ม ไร้ความสามัคคี
7. พักเที่ยงก่อนทำงานรอบบ่าย ต้องนั่งฟังคนในออฟฟิต ก่อดราม่า
8. ช่วงบ่ายต้องเจอกับงานด่วนที่ทำให้เราไปไหนไม่ได้ต้องเคลียให้เสร็จ โดยมีแต่เกี่ยงกันทำ คนที่มาใหม่มักจะโดนรับน้องด้วยการทำงานฟรีไม่มี OT จนดึกดื่น
9. พอช่วงบ่ายแก่ๆก่อนเลิกงงานต้องเจอสงครามกับลูกค้าคนที่เราชอบและไม่ชอบทุกวันๆ
10. เลิกงาน พอถึงเวลา ใครกลับก่อนจะโดนนินทาลับหลังทันที แบบไม่มีเหตุผล กลับบ้านช้าก็หาว่าเกินหน้าเกินตา
11. สแกนนิ้ว ตอกบัตร กลับบ้าน ต้องเจอกับรถติดทุกวันๆ กว่าจะถึงบ้านก็ยังไม่ทันได้ทำอะไรก็ดึกซะแล้ว
12. วงจรชีวิตของมนุษย์บัตรตอกแทบจะไม่มีอะไรเลย นอกจากลดคุณค่าชีวิตของตัวเรามากขึ้นเรื่อยๆ

แล้วคิดยังไงกับสิ่งที่คุณต้องเจอข้อต่างๆเหล่านี้ คุณชอบมันหรือปล่าว………………………….

ผมได้ปลดปล่อยความรู้สึกนี้ จะไม่มีในชีวิตของผมอีกแล้ว………………..มนุษย์บัตรตอก

หลายท่านเคยจำได้มั้ยครับว่าช่วงที่ยังเป็นเด็ก ตอนเข้าค่าย หรือมีกิจกรรมภายในโรงเรียน ตอนที่มีรอบกองไฟ มักจะได้ยินเพลงที่ผมจะให้ฟังต่อไปนี้ อยากให้ท่านฟังว่าคุ้นหูกันบ้างมั้ยโดยเฉพาะนักศึกษาหรือนักเรียนที่เป็นพวกนักกิจกรรมของสถาบัน

กิจกรรมทุกอย่างมีเพลงเหล่านี้ประจำ

กิจกรรมเดินขึ้นดอยสุเทพ ก็ยังมีเพลงพวกนี้ให้ฟังจนถึงยอดดอย

ผมเลยอยากเอามาให้ทุกท่านย้อนนึกถึงวันเวลาดีๆที่เคยเข้าค่าย ได้สนุกกับเพื่อนและมีความสุขทุกครั้งที่นึกถึง ลองฟัง 10 อันดับเพลงประจำงานเข้าค่ายที่ผมรวมมาให้ทุกท่านฟังกัน ดังนี้

• อันดับที่ 8 เพลง เก็บตะวัน

• อันดับที่ 7 เพลงกำลังใจ

• อันดับที่ 6 เพลงรางวัลแด่คนช่างฝัน

• อันดับที่ 5 เพลงตังเก

• อันดับที่ 4 เพลงกำมือ

• อันดับที่ 3 ไก่ย่างถูกเผา

• อันดับที่ 2 สามัคคีชุมนุม

• อันดับที่ 1 เพลงคำสัญญา ขับร้องและบันทึกเสียงโดย วงฟ้าสาง เพลงที่เกือบทุกค่ายต้องร้องก่อนกลับบ้าน

เป็นเพลงที่เด็กค่ายมักได้ยินโครตจะบ่อย แล้วจับใจทุกเพลงเมื่อได้เข้าค่ายตามที่ชนบทต่างๆ ของวิทยาลัย โรงเรียน มหาลัย ตามที่ต่างๆที่มีกิจกรรมจัดแบบนี้มันทำให้ผมขนลุกทุกครั้งที่ได้ยืนในค่ายนั้น ยามที่อยู่พร้อมกันรอบกองไฟ ทุกคนจะมีกิจกรรม

แม้ว่าการรับน้องโหดๆก็ยังมีเพลงเหล่านี้ปลุกใจ

และก่อนจบกิจกรรมจะมีเพลงเหล่านี้ขับกล่อมก่อนที่เราจะเข้าเต้นเพื่อนอน และตอนเช้าก็มาเจอก่อนออกจากค่ายกลับโรงเรียน เป้นบรรยากาศที่น่าประทับใจ และเพลงเหล่านี้ก็ทำให้หลายท่านไม่ลืมเมื่อกลับมาได้ยืนเพลงเหล่านี้อีกครั้งหนึ่ง

หน้าที่ของการออกแบบและการพัฒนาสินค้า

หน้าที่ในการออกแบบและพัฒนาสินค้านั้น ถือเป็นหน้าที่เริ่มต้นและเป็นหน้าที่ ที่ผู้ประกอบการต้องเข้าใจและศึกษา ก่อนที่ผู้ประกอบการจะพัฒนาไปสู่หน้าที่อื่น ๆ ดังที่ทราบกันดีอยู่แล้วว่า สินค้า อัญมณีและเครื่องประดับที่วางจำหน่ายในท้องตลาดนั้น แบ่งออกอย่างคร่าว ๆ เป็นสินค้าที่มีชื่อเสียง (Brand Name) และสินค้าที่ไม่มีชื่อเสียง (NON-BRAND)

การเริ่มต้นของการออกแบบที่ดีนั้น ควรต้องศึกษาก่อนว่าจะออกแบบและพัฒนาสินค้าประเภทใด การออกแบบและพัฒนาสินค้าที่มีชื่อเสียงนั้น อาจต้องคำนึงถึงมโนมติ (Concept) หรือเพื่อให้สะท้อนความเป็นเอกลักษณ์ของสินค้านั้น ๆ ซึ่งสินค้าเครื่องประดับอัญมณีเหล่านี้ มีราคาแพง รูปแบบโดดเด่น และมีชื่อเสียงเป็นที่นิยมอย่างแพร่หลาย อาทิเช่น เครื่องประดับ Cartier, Tiffany & Co., Harry Winston , Bulgari ฯลฯ ซึ่งส่วนใหญ่ผู้ออกแบบสินค้าที่มีชื่อเสียงเหล่านี้มักมีประสบการณ์สูง

การออกแบบและพัฒนาสินค้าเครื่องประดับโดยทั่วไปนั้น ต้องคำนึงถึงหลายปัจจัยด้วยกันคือ

1. แหล่งตลาด
2. รูปแบบสินค้า
3. ระดับคุณภาพ
4. ระดับราคา
5. ฐานผลิต

1. สำรวจแหล่งตลาด อาจกล่าวได้ว่า สินค้า 1 ชิ้นนั้น ไม่สามารถที่จะขายให้กับตลาดทั่วโลกได้ สินค้าและเครื่องประดับอัญมณีนั้น แตกต่างกับสินค้าอุปโภคและบริโภคอื่น ๆ เช่น ตู้เย็น 1 เครื่อง หรือทีวี 1 เครื่องนั้น ผู้บริโภคในอเมริกา, ญี่ปุ่น หรือเอเชีย อาจซื้อเครื่องหมายการค้าเดียวกัน ขนาดเดียวกัน หรือกางเกงยีน 1 ตัว อาจขายได้ที่ จีน ฝรั่งเศส ออสเตรเลีย แต่สินค้าอัญมณีและเครื่องประดับแตกต่างจากสินค้าเหล่านั้น เพราะเป็นสินค้าที่ขึ้นกับความพอใจ รสนิยม วัฒนธรรม ประเพณี ทัศนคติ ของประชาชนในแต่ละประเทศนั้น ๆ ซึ่งในแต่ละประเทศก็มีเอกลักษณ์ รูปแบบแตกต่างกันไป เช่น แบบแหวน 1 วง ที่ขายดีที่สุดในสหรัฐอเมริกานั้น อาจจะขายไม่ได้เลยในประเทศญี่ปุ่น หรือบางครั้งอาจขายได้มากเช่นกันในประเทศแคนาดา เป็นต้น

2. รูปแบบของสินค้า ถึงแม้ตลาดแต่ละประเทศจะมีเอกลักษณ์ ความต้องการที่แตกต่างกันไป แต่ รูปแบบในการออกแบบสินค้าสามารถแยกเป็น 2 แนวทางหลัก คือ

• แนวทางคลาสสิก เป็นรูปแบบพื้นฐาน ได้รับความนิยมตลอดกาล มีรูปแบบเรียบง่าย ใส่ได้ทุกยุคทุกสมัย ไม่ยึดตามแฟชั่น (นิยมตลอดเวลา) แนว คลาสสิก จะมีระดับราคาตั้งแต่ไม่แพงจนถึงแพงมาก
• แนวแฟชั่น เป็นแบบที่ขึ้นอยู่กับรสนิยมของตลาดในแต่ละสมัยตามแฟชั่น ซึ่งจะเปลี่ยนแปลงอยู่ ตลอดเวลาทั้งรูปแบบและราคา เช่น ในปี ค.ศ. 1994 ตลาดนิยมเครื่องประดับในรูปแบบสัตว์ต่าง ๆ เช่น เต่า, ปลาโลมา, ไดโนเสาร์, ช้าง แต่ภายหลังปี ค.ศ. 1995 ตลาดหันมานิยมแนวอนุรักษ์ธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม รูปแบบเครื่องประดับจึงเน้นหนักเป็นแบบใบไม้ กิ่งไม้ เป็นต้น

3. ระดับคุณภาพ ในตลาดหนึ่ง ๆ นั้นสามารถแยกคุณภาพสินค้าได้หลากหลาย สินค้าที่ ผลิตนั้นอาจมีคุณภาพต่ำจนถึงคุณภาพสูง ขึ้นอยู่กับปัจจัยหลายประการเช่น สถานที่จัดจำหน่าย วิธีจัดจำหน่าย หรือกลุ่มลูกค้าที่ต้องการจำหน่าย ผู้ผลิตส่วนใหญ่ ไม่สามารถผลิตสินค้าได้ครบทุกระดับตามความต้องการของตลาด ดังนั้น ผู้ผลิตจึงควรศึกษาและผลิตให้ตรงตามความต้องการของตลาดนั้น ๆ เช่น หากตลาดต้องการสินค้าที่มีคุณภาพต่ำ ผู้ออกแบบก็ต้องออกแบบโดยใช้วัตถุดิบที่ไม่เน้นคุณภาพ ง่ายต่อการผลิต เพื่อลดต้นทุนการผลิตให้ต่ำลง ในทางตรงกันข้าม หากตลาดต้องการสินค้าคุณภาพสูง ผู้ออกแบบก็ต้องพิถีพิถันในการออกแบบเลือกใช้วัตถุดิบที่มีคุณภาพสูง และผลิตประณีต ตลาดสินค้าอัญมณี อาจกล่าวได้ว่ามีทั้งสินค้าระดับคุณภาพต่ำไปจนถึงคุณภาพสูง ซึ่งจะกล่าวโดยละเอียดในบทต่อไป

4. ระดับราคา สินค้าอัญมณีที่มีชื่อเสียง เช่น Cartier นั้น การออกแบบไม่ต้องคำนึงถึง ราคาหรือต้นทุนการผลิตเท่าใดนัก เพราะความมีชื่อเสียงของเครื่องหมายการค้า สามารถทำให้สินค้านั้นขายได้โดยง่าย สินค้าเหล่านี้จึงมักถูกออกแบบให้เป็นชิ้นงานใหญ่ ตระการตา หรือใช้วัตถุดิบที่หายาก และมีราคาแพง ตลาดผู้บริโภคสินค้าอัญมณีส่วนใหญ่ไม่แตกต่างจากตลาดอื่น คือ แบ่งเป็นตลาดบน, ตลาดกลาง และตลาดล่าง ตลาดบนคือสินค้า คุณภาพสูง เช่น Cartier ส่วนตลาดกลาง, และตลาดล่างนั้น ผู้ออกแบบจำเป็นต้องศึกษากำลังซื้อของลูกค้า เพื่อเป็นฐานข้อมูลสำหรับการออกแบบและกำหนดวัตถุดิบให้ผลิตได้ราคาตามกำลังซื้อของลูกค้าเช่น สินค้าอัญมณีที่วางจำหน่ายในร้านที่จำหน่ายสินค้าราคาถูก (Discount Store) ซึ่งมีอยู่มากในสหรัฐอเมริกา ผู้ออกแบบควรทราบว่าแบบที่จะเสนอขายกับร้านนี้ไม่ควรมีราคาแพง ผู้ผลิตและผู้ออกแบบจึงจำเป็นอย่างยิ่งที่ต้องศึกษาตลาดของตนอย่างถ่องแท้จนทราบข้อมูล แล้วจึงนำมาออกแบบหรือสนองลูกค้าของตนอย่างมีประสิทธิผล

5. ฐานผลิต เป็นที่ทราบกันดีว่า ประเทศไทยเป็นแหล่งอัญมณีแห่งหนึ่งของโลก แม้จะไม่มีแหล่งวัตถุดิบเอง แต่ก็เป็นหนึ่งในศูนย์กลางการเจียระไนเพชรและพลอยของโลก โดยมีการนำพลอยดิบจากทั่วทุกมุมโลกเข้ามาเจียระไน การหาวัตถุดิบที่หาได้จากเมืองไทยเป็นหลัก ปัจจัยทั้งห้าที่กล่าวมาแล้วข้างต้น เป็นส่วนสำคัญที่ผู้ประกอบอัญมณีต้องศึกษาให้กระจ่างและนำมา เป็นแนวทางในการพัฒนาในขั้นตอนต่อไป ทั้งนี้ ผู้ประกอบอัญมณีนั้น อาจไม่จำเป็นที่ต้องเข้าใจและปฏิบัติตามในทุกข้อ แต่จะปฏิบัติตามมากน้อยเพียงใดขึ้นอยู่กับตลาดและสถานการณ์นั้น ๆ เป็นผู้ตัดสินใจ

คนมากมายเดินกันขวักไขว่ มักเจอทางที่ยาวไกล กว่า ถึงจุดหมายเมื่อไหร่หาก เราไม่เริ่มเดินหน้า ประโยคนี้คงทำให้หลายๆคน เข้าใความรู้สึกของผมใน ตอนนี้ การจะทำอะไรซัก อย่างทุกคนเดินมาจาก 0 เพราะกว่าจะผ่านมาจุดนี้ เราต้องเจอคนมากหน้าหลายตา ทั้งประสงค์ดีและร้ายวันนี้จึงอยากมาพูดเรื่อง ชีวิตการเรียนมหาลัยของ ตัวเองว่ามีอะไรบ้าง สำหรับคนอยากเรียนจิวเวลรี่ที่เชียงใหม่

มีอะไรอีกมากในชีวิตที่ต้องเจอ

กับ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราช มงคลวิทยาเขตภาคพายัพ จังหวัดเชียงใหม่ สาขา เทคโนโลยีเครื่องประดับ และอัญมณี ผมมาจากการดรอป เรียนเพื่อทำงานช่วยทาง บ้าน 1 ปีเต็ม ความหวัง ความ ฝันที่อยากจะเรียนปริญญา จบอย่างคนอื่นเค้ามันคงมา จากเมื่อช่วงที่ผมส่งงาน ออกแบบเครื่องประดับ ประกวดได้รางวัลแบบ ม้ามืด ตอนเรียนปวช.2 ผมเลย ได้แรงผลักดันให้เรียน ด้านนี้โดยตรง

ชีวิตที่ต้องหาตัวเองให้เจอก่อนที่จะสายเกินไป

ตอนเข้าไปใหม่ๆสาขานี้ เป็นสถาบันที่ผมภูมิใจ มาก และก็คิดว่าเรียนไม่ หนัก แต่ขอโทษเถอะครับการ เรียนที่นี่สอนจริง เหนื่อยจริง เรียนทุก อย่างที่เป็นเครื่อง ประดับ ผมเรียนหนักจนคนใน ห้องเรียกผมว่าสวก เพราะ กระบวนการเรียนเครื่อง ประดับนั้นที่นี่เริ่มจาก ต้นและเป็นในลักษณะ ปฏิบัติล้วนๆซึ่งได้ เปรียบมหาลัยอื่นในช่วง นั้นที่เรียนแต่ทฤษฏี แต่ ปฏิบัติน้อย แต่สาขาผม เน้นทำเพื่อรู้ไม่ได้ทำ เพื่อจำ กระบวนการเรียน ของผมเริ่มตั้งแต่การเตรี ยมโลหะจนถึงกระบวนการชุบ เคลือบผิว และมีราย ละเอียดมากมายที่ไม่ สามารถกล่าวได้หมด การ เรียน4ปีที่นี่นับเป็นขุม สมบัติที่มีค่าต่อคนอย่างผมมาก

การเรียนมหาลัยนั้นว่ายากแล้ว ในออฟฟิตที่ทำงานยิ่งกว่า 10 เท่า

มุมมองใหม่ของการทำงานบางครั้งควรไตร่ตรองให้มากก่อนทำอะไรลงไป บางครั้งเป็นสิ่งที่ใหม่มาก ผมเองการเดินทางของการทำงานผมจะต้องเริ่มยังไง มันเป็นเวลานาน5ปีกับการที่ต้องเจอสังคมในการทำงานที่คนมากความคิดและมักจะเจอกับความแย่ของสังคมในนั้น ต้องทนรับความจริงว่า หาความจริงใจในนั้นไม่ได้เลย จากต่างตอนเรียนจบมีพลังในการทำงานมาก พร้อมลุยทุกอย่าง ซึ่งตอนนี้เราถึงรู้ว่าความเก๋าของคนในนั้นที่น่าจดจำไว้เป็นบทเรียนของเรา

เรียนจบมาเราๆจะเจออะไรบ้างในออฟฟิตบ้าง????

แล้วมีอะไรบ้างที่คนเรียนจบใหม่ๆต้องเจอในออฟฟิต โปรดอ่านทางนี้

• มักเจอพวกเก๋าในออฟฟิตเบ่งอำนาจ
• มักโดนหลอกใช้ด้วยวาจาที่ดีแต่ความจริงไม่ใช่ที่คิด
• โดนนินทาจากคนที่มาก่อน
• คนที่อยู่เกินสิบปีคือไม่ใช่คนที่มั่นคง แต่มันหมายถึงไม่มีที่ไป
• มักเจอการเมืองในออฟฟิต
• โดนดึงเข้าพวกเข้ากลุ่ม จนแบ่งเป็นข้าง
• คนที่เราไว้ใจในออฟฟิตที่น่าเชื่อถือ80%เป็นตัวอันตรายของเรา
• อย่าพัวพันเรื่องเงินกับคนในออฟฟิต

พอได้เข้ามาทำงานในออฟฟิต ก็ได้เจออะไรมากมาย ต่างๆนาๆในสังคมออฟฟิต

นี่เป็นเรื่องเบื้องต้นในสมรภูมิรบบางส่วนในออฟฟิตที่ทุกคนต้องเจอและต้องเตรียมรับมือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่ช้าก็เร็ว แต่ผมเจอมาหมดแล้วเลยกล้าพูดและมาแบ่งปันทุกท่าน

คนมากมายเดินกันขวักไขว่ มักเจอทางที่ยาวไกล กว่า ถึงจุดหมายเมื่อไหร่หากเราไม่เริ่มเดินหน้าประโยคนี้คงทำให้หลายๆคนเข้าใจความรู้สึกของผมในตอนนี้ การจะทำอะไรซักอย่างทุกคนเดินมาจาก 0 เพราะกว่าจะผ่านมาจุดนี้เราต้องเจอคนมากหน้าหลายตา ทั้งประสงค์ดีและร้ายวันนี้จึงอยากมาพูดเรื่องชีวิตการเรียนมหาลัยของตัวเองว่ามีอะไรบ้างสำหรับคนอยากเรียนจิวเวลรี่ที่เชียงใหม่

การเรียนเครื่องประดับ

กับมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลวิทยาเขตภาคพายัพจังหวัดเชียงใหม่ สาขาเทคโนโลยีเครื่องประดับและอัญมณี ผมมาจากการดรอปเรียนเพื่อทำงานช่วยทางบ้าน 1 ปีเต็ม ความหวัง ความฝันที่อยากจะเรียนปริญญาจบอย่างคนอื่นเค้ามันคงมาจากเมื่อช่วงที่ผมส่งงานออกแบบเครื่องประดับประกวดได้รางวัลแบบม้ามืด ตอนเรียนปวช.2 ผมเลยได้แรงผลักดันให้เรียนด้านนี้โดยตรงตอนเข้าไปใหม่ๆสาขานี้เป็นสถาบันที่ผมภูมิใจมาก และก็คิดว่าเรียนไม่หนัก แต่ขอโทษเถอะครับการเรียนที่นี่สอนจริงเหนื่อยจริง เรียนทุกอย่างที่เป็นเครื่องประดับ

การเรียนทำเครื่องประดับนั้นไม่ได้ง่ายเลย

ผมเรียนหนักจนคนในห้องเรียกผมว่าสวก เพราะกระบวนการเรียนเครื่องประดับนั้นที่นี่เริ่มจากต้นและเป็นในลักษณะปฏิบัติล้วนๆซึ่งได้เปรียบมหาลัยอื่นในช่วงนั้นที่เรียนแต่ทฤษฏี แต่ปฏิบัติน้อย แต่สาขาผมเน้นทำเพื่อรู้ไม่ได้ทำเพื่อจำ กระบวนการเรียนของผมเริ่มตั้งแต่การเตรียมโลหะจนถึงกระบวนการชุบเคลือบผิว และมีรายละเอียดมากมายที่ไม่สามารถกล่าวได้หมด

กระบวนการเรียนนั้นหนักกว่าที่หลายๆท่านคิดเป็นอย่างมาก

วิธีทำกิจกรรมต่างๆในมหาวิทยาลัยนั้นสร้างชีวิตให้นักศึกษาอย่างจริงจัง

กิจกรรมรับน้องต่างๆและกิจกรรมในมหาลัยเป็นตัวสร้างประสบการณ์ดีๆให้เรา

มีอาจารย์ไมตรี เป็นครูที่คอยสอนวิชาเครื่องประดับและเป็นพระคุณอย่างยิ่งครับ

การเรียน4ปีที่นี่นับเป็นขุมสมบัติที่มีค่าต่อคนอย่างผมมาก เพราะทำให้รู้ว่าเครื่องประดับ1ชิ้นไม่ได้ทำง่ายๆเลย เพราะงานเครื่องประดับก็เป็นงานศิลปะอย่างหนึ่งที่น่าสนใจและคนไทยอย่างเราควรหวงแหนให้มาก การมีศิลปะประจำชาติตนเองย่อมมีคุณค่ามากอย่าปล่อยให้สูญหาย เพราะคนโบราณของไทยหลายท่านที่หวงวิชา สุดท้ายวิชาก็ตายไปกับคนๆนั้นไม่มีคนสืบต่อ

กิจกรรมมากมายในมหาวิทยาลัยทำให้มีวันนี้

สิ่งดีๆหลายอย่างบนโลกนี้ก็หายไปเป็นที่น่าเสียดายยิ่งนัก พอเรียนจบมาวิชาเต็มตัวก็ควรหาที่เหมาะสมกับความต้องการของชีวิต ไม่สามารถหลีกเลี่ยงสังคมในออฟฟิตแย่ๆได้ การอยู่แบบไร้สิ่งที่เรียกว่าตัวเองมันทรมานมากแค่ไหน ผมอยู่มา5ปีกับระบบนี้จึงทราบดีและเข้าใจวัฒนธรรมของคนในนั้นได้เป็นอย่างดี

อุตสาหกรรมแยกประเภทโดยถือเกณฑ์อื่น ๆ ได้อีก เช่น แยกประเภทอุตสาหกรรม ตามลักษณะการใช้ แบ่งออกเป็นอุตสาหกรรมสินค้าทุน และอุตสาหกรรมสินค้าอุปโภคบริโภค แยกประเภทโดยคำนึงถึงลัษณะสภาพของผลิตภัณฑ์ แบ่งออกเป็นอุตสาหกรรมประเภทถาวร ประเภทกึ่งถาวร และประเภทไม่ถาวร ฯลฯ แต่การแบ่งประเภทอุตสาหกรรมในลักษณะดังกล่าว มีการอ้างถึงน้อย

ประเภทของอุตสาหกรรมนั้นสามารถแบ่งตามลักษณะสถานประกอบการ ซึ่งจำแนกออกเป็น

• อุตสาหกรรมสกัดจากธรรมชาติ
• อุตสาหกรรมการผลิต
• อุตสาหกรรมการขนส่ง

งานเครื่องประดับในระบบอุตสาหกรรม

แบ่งตามประเภทของอุตสาหกรรมสามารถจำแนกได้เป็น

• อุตสาหกรรมขนาดใหญ่อุตสาหกรรมขนาดกลาง
• อุตสาหกรรมขนาดย่อม และอุตสาหกรรมขนาดเล็ก

แบ่งตามประเภท ของผลิตภัณฑ์จำแนกออกได้เป็น

• อุตสาหกรรมอุปโภคบริโภค
• อุตสาหกรรมสินค้าทุน

งานเครื่องประดับในระบบอุตสาหกรรม

ดังนั้น การผลิตเครื่องประดับจัดอยู่ในประเภทของอุตสาหกรรมทั้งหมดที่กล่าวมา เพราะในปัจจุบันเครื่องประดับมีการผลิตทั้งที่เป็น อุตสาหกรรมขนาดใหญ่ที่ทำการผลิตในระบบ อุตสาหกรรม หรือกระทั่งมีการผลิตกันเองภายในครอบครัว ซึ่งจัดอยู่ในอุตสาหกรรมขนาดเล็ก

งานเครื่องประดับในระบบอุตสาหกรรม

อุตสาหกรรมเครื่องประดับอัญมณี จึงยึดหลักของกระบวนการผลิต ในระบบอุตสาหกรรมมาเป็นมาตรฐานและแนวทางในการผลิตเครื่องประดับเพื่อที่จะผลิตเครื่องประดับที่มีคุณภาพและถูกต้องตามมาตรฐานในระบบอุตสาหกรรม

งานเครื่องประดับในระบบอุตสาหกรรม

ปัจจุบัน เศรษฐกิจไทยยังไม่หลุดพ้นภาวะถดถอย ตลาดการค้าเครื่องประดับเริ่ม มีการขยายตัวในอัตราต่ำ นักวิเคราะห์และคนในวงการตลาดค้าเครื่องประดับและอัญมณีของไทย ได้แสดงความเห็นและคาดการณ์แนวโน้มเครื่องประดับอัญมณีไทย ที่จะเกิดขึ้นไปจนถึงสิ้นปี 2011 และ ในปีต่อไป ในด้าน พฤติกรรมผู้บริโภค ภาวะตลาดค้าปลีก ช่องทางจัดจำหน่าย จำนวนผู้ประกอบการ และ สินค้าเครื่องประดับกลุ่มใหม่ สรุปได้ ดังนี้

งานเครื่องประดับในระบบอุตสาหกรรม

1. พฤติกรรมผู้บริโภค

ปัจจุบัน ผู้บริโภคไทย ยังไม่ผ่านมรสุมเศรษฐกิจตกต่ำของไทย ภาวะดังกล่าวได้ส่งผลต่อการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมบริโภค จากที่ใช้จ่ายฟุ่มเฟือย ไปเป็นแบบใช้จ่ายประหยัด ซื้อหาสินค้าราคาย่อมเยา หรือกล่าวได้ว่า ผู้บริโภคในปัจจุบันมีความเคยชินกับการใช้จ่ายแบบประหยัด เป็นนิสัยไปแล้ว ซึ่งนักออกแบบเครื่องปรดับมีความเชื่อว่า ภาวะการใช้จ่ายของผู้บริโภคแบบฟุ่มเฟือยหรือมือเติบเช่นในช่วงปี 2545-2550 จะไม่เกิดขึ้นอีกแล้ว ในเรื่องของวัสดุในการผลิตที่ถูกลง ผู้บริโภคในปัจจุบันและในอนาคตของไทย จะซื้อเครื่องประดับที่มีราคาระดับกลางหรือราคาย่อมเยา ยิ่งไปกว่านั้น ผู้บริโภคไทยจะขายเครื่องประดับราคาแพงที่เก็บหรือสะสมไว้ เพื่อนำเงินที่ได้รับไปใช้จ่าย และซื้อเครื่องประดับในราคาที่ย่อมเยา

งานเครื่องประดับในระบบอุตสาหกรรม

2. ภาวะตลาดค้าปลีก

ปัจจุบัน ตลาดค้าปลีกเครื่องประดับและอัญมณีของไทย ในหมวดของเครื่องประดับเทียม ยังขยายตัวในอัตราที่สูงขึ้นเรื่อยๆ โดยเฉพาะโบ๊เบ๊,ประตูน้ำ,สำเพ็ง,วงเวียนใหญ่ ผู้นำตลาดค้าปลีกเครื่องประดับรายใหญ่ที่สุดของไทย และร้านค้ามากมายทั่วประเทศ ภาวะยอดขายกำลังเติบโตอย่างต่อเนื่อง และเปิดร้านสาขาเพิ่มเป็นจำนวนมาก ซึ่งเป็นเรื่องที่วงการ ค้าปลีกเครื่องประดับกำลังจับตามอง และถูกวิพากวิจารณ์ อย่างกว้างขวางอยู่ในขณะนี้ ซึ่งหากสถานะการค้าของร้านเครื่องประดับราคาแพงเลวร้ายลงไปอีก จะส่งผลกระทบต่อตลาดค้าเครื่องประดับราคาถูกเป็นอย่างยิ่งในเรื่องของยอดขายที่คนซื้อไทยนิยมของราคาไม่แพง

งานเครื่องประดับในระบบอุตสาหกรรม

3. ช่องทางจัดจำหน่ายใหม่

ภาวะเศรษฐกิจถดถอยของไทย ส่งผลกระทบต่อการลดลงของยอดขายซึ่งผ่านช่องทางปกติ คือ ร้านค้าปลีกเครื่องประดับ และ ห้างสรรพสินค้า แต่เป็นผลดีให้เกิดช่องทางใหม่ในการจัดจำหน่ายเครื่องประดับและอัญมณีในไทย แยกเป็น 2 ช่องทาง คือ (1) การขายแบบ Private Sales ซึ่งเป็นการขายแบบเชิญเพื่อนสนิท ลูกค้าสำคัญ หรือ ลูกค้าประจำ มาชมและเลือกซื้อสินค้า วิธีการนี้ได้รับความนิยมเพิ่มเป็นลำดับ และ (2) การขายทาง Online Selling เป็นช่องทางใหม่ที่ร้านค้าปลีกหันมาใช้เพื่อจำหน่ายเครื่องประดับ แทนการเปิดร้านสาขาเพิ่มเติม ร้านค้าปลีกเครื่องประดับบางรายลดจำนวนสาขาลง และหันมาเพิ่มการขายทาง Online แทน

4. เครื่องประดับกลุ่มใหม่

ผู้บริโภคหลีกเลี่ยงเครื่องประดับราคาแพง (Fine Jewelry) และไม่ต้องการซื้อเครื่องประดับราคาถูก (Costume Jewelry) ดังนั้น จึงเป็น ช่องว่างให้เกิดสินค้าเครื่องประดับกลุ่มที่ให้ความพอใจและผู้บริโภคสามารถ ซื้อได้ นักออกแบบเชื่อว่า เครื่องประดับประเภทลูกปัด (Designed Bead Jewelry) และ เครื่องประดับเงิน (Silver Jewelry) จะเป็นเครื่องประดับที่มีความเหมาะสมและตรงความต้องการของผู้บริโภค และจะเป็นกลุ่มเครื่องประดับได้รับความนิยมและจำหน่ายได้ดี

5. การหดตัวของผู้ประกอบการ

ภาวะเศรษฐกิจถดถอยของไทย ส่งผลกระทบต่อศักยภาพในการดำเนินธุรกิจของผู้ประกอบการเครื่องประดับ และร้านค้าและผู้ประกอบการค้าเครื่องประดับการเลิกกิจการจำนวนมากในช่วง 6 ปีที่ผ่านมา  จะมีการรวมกิจการ (Consolidation) เพื่อลดการแข่งขันในตลาด ซึ่งอาจจะเป็นในลักษณะที่มีนักลงทุนนอกภายนอกตลาดเครื่องประดับ เช่น กลุ่ม Private Equity หรือ Hedge Fund Investor เข้าซื้อกิจการร้านค้าเครื่องประดับ ดังนั้น การขายกิจการให้นักลงทุน จึงเป็นทางรอดทางหนึ่งของร้านค้าปลีกเครื่องประดับในไทย

งานเครื่องประดับในระบบอุตสาหกรรม

แหล่งข้อมูลและข่าวสารของตลาดเครื่องประดับในไทย ที่สำคัญ คือ การเข้า ร่วมงาน/ชมงานแสดงสินค้าเครื่องประดับในสหรัฐฯ วารสาร/นิตยสารที่สำคัญของตลาดเครื่องประดับ รวมทั้ง สมาคมการค้าเครื่องประดับไทย

JCK Jewelry Show

JA Jewelry Show

G.L.D.A. Tocson Gem & Jewelry Show

นิตยสาร National Jeweler

นิตยสาร Jewelers Circular Keystone

Jewelers of America

Jewelers Vigilance Committee

นับวันเรื่องของเทคโนโลยีการวาดภาพก็ล้ำหน้าด้วยการใช้ iPad เป็นการใช้เทคโนโลยีผสมผสานกันกับศิลปะการวาดภาพที่มีอยู่เดิม แต่เพิ่มเทคนิคการวาดภาพที่เราคุ้นเคย นำมาประยุกต์ให้ถูกต้อง กับการใช้ App ที่ตอบสนองกับการวาดรูปด้วย iPad มีหลายตัวด้วยกันมาบอกกับคนที่ชอบวาดรูปโดยเฉพาะการวาดเครื่องระดับเสมือนจริง

iPaddrawing Jewelry Design

การออกแบบที่ใช้ความคิดสร้างสรรค์ที่ดีในยุคปัจจุบัน การจะมาวาดแบบด้วยกระดาษเหมือนเดิมคงเรียกว่าเริ่มโบราณ ต้องตามกระแสเค้านิดนึงเพื่อการก้าวไปของวงการเครื่องประดับไทย หากยังมัวแต่ใช้ของเดิมๆและทำให้แรงงานดูราคาถูกลง ถ้านักออกแบบพัฒนาตัวเองมาใช้ iPad เชื่อว่าเป็นส่วนหนึ่งในการตัดสินใจของนายจ้างเข้าทำงานได้ไม่น้อยเลย

iNattt iPaddrawing

กว่าที่ผมจะมีวันนี้กับโลกของ Social Network นั้นมาแบบไม่ได้ตั้งใจเลยครับ ด้วยงานที่เยอะมากในออฟฟิตที่เคยทำอยู่และไม่รู้ว่ามันคืออะไร คงเพราะงานที่เราทำละมั้งที่เราให้เราไม่มีสังคมภายนอกเลย มีแต่คนที่เราเห็นในออฟฟิตไปมาทุกวันซึ่งเบื่อมาก การต้องทำอะไรซ้ำไปซ้ำมาหลายปี คนเราย่อมเบ่อกับระบบของการทำงานในกรอบ เพราะไม่ได้ต่อต้านระบบองค์กรณ์แบบนี้ แต่มันทำให้เราขาดสังคมภายนอกที่น่าสนใจมากกว่าซึ่งพอได้สัมผัสถึงสังคมอย่างนี้แล้วค้นพบว่ามีความน่าสนใจมากกว่าสังคมเน่าๆในออฟฟิตเป็นไหนๆ ไม่ต้องเจอคนที่เราไม่ชอบ และสังคมแบ่งฝั่งแบ่งฝ่าย ความสุขมันคือการได้ออกมาจากทางนั้นจริงๆ

iNattt 3 ปีแล้วกับโลก Social Network

การเข้าสู่โลก Social Network มันเริ่มจากการที่ผมได้อยู่วงดนตรีอย่าง iHear Band ทำให้เรารู้จักคนอื่นนอกจากคนในออฟฟิตมากขึ้น เพราะผมพบว่า 5  ปีที่ผ่านมาชีวิตผมหายไปจากสังคมอย่างนี้ที่เชียงใหม่สมัยผมเรียนมหาลัย แต่วงการดนตรีที่กรุงเทพนั้นใหญ่มากๆ จนผมเองก็ไม่คิดว่าจะได้มาเล่นดนตรีที่กรุงเทพอีก แต่ก็มีสิ่งดีๆเข้ามามากมายในด้านของดนตรี เรียกว่าผมเข้าใกล้โลกของ Social Network ก็เพราะดนตรีนี่แหละครับ

ผมเดินมาถูกทางแล้วในตอนนี้

การได้เล่นดนตรีกับคนเก่งๆ และเชี่ยวชาญด้านไอทีนั้นหาได้ยาก และผมเองก็รู้ดีว่าตัวเองไม่ใช่คนเทคโนโลยีมากเท่าไหร่นัก ในอาชีพนักออกแบบในโลกของงานประจำที่ต้องการอิสระ ผมก็เลยค้นพบ และค้นหาเว็บอะไรก็ได้ระบายผลงานที่เคยทำมาของผมในด้านการออกแบบเมื่อเห็นดังนั้นผมก็เลยาเว็บที่สามารถเก็บผลงานของตัวเอง เว็บที่ว่าได้แก่ www.coroflot.com เป็นเว็บของเมืองนอก แต่ดูมันกว้างใหญ่เหลือเกินมากมายนักเพราะมันมีทั่วโลก ผมเลยลองใช้มาเรื่อยๆและเก็บผลงานโดยใช้เว็บเหล่านี้เป็นที่เผยแพร่ผลงานการออกแบบของผมเอง Social Network มีส่วนช่วยผมตรงจุดนนี้ได้มากมายนัก จนเมื่อวันที่ผมได้รับการจัดอันดับเป็นนักออกแบบเครื่องประดับ 1 ใน 20 ของเอเชีย จาก TIJA 2009 เป็นเรื่องดีที่มีชื่อตัวเอง คือ ปกรณ์ โพธิ์แสงดา ติดอยู่ในหน้า Google เลยอยากมีเว็บเป็นของตัวเองจึงเกิด iNattt.com ขึ้นมาร่วมแบ่งปันความรู้และสถานะการณ์ต่างในบล้อกของตัวเอง

ผมจึงได้ใช้ Social Network เป็นสังคมของผม

ในโลกของ Social Network ผมจึงเป็นนักร้องที่มีอาชีพนักออกแบบได้ในทุกวันนี้และใช้เว็บไซด์ของตัวเองเก็บผลงานเพื่อแบ่งปันความรู้ให้กับคนที่สนใจเข้ามารับความรู้ด้านที่ผมถนัด

บทความสั้นๆจาก http://www.changkhui.com/

เราเจอนัทครั้งแรก ที่วาวี เมื่อประมาณเดือนตุลาคมที่แล้ว (พ.ศ. ๒๕๕๒) ในฐานะหนึ่งในนักร้องนำของวง iHear แต่มาปีนี้ หลายๆคนรู้จักในแง่นักข่าวพลเมือง รายงานสิ่งที่ประสบพบเห็นในช่วงเหตุการณ์วุ่นวายเมื่อเดือนพฤษภาคมปีนี้เอง ส่วนใหญ่จะรู้จักคุณปกรณ์ โพธิ์แสงดา ในนาม iNattt แห่งวง iHear

iNattt

แต่ถ้าไปดู http://www.inattt.com จะพบว่า เขามีอาชีพเป็นนักออกแบบอัญมณี เราเลยเชิญเขามาเล่าประสบการณ์ที่มาที่ไปของการมาเป็นนักออกแบบ จนมาถึงการร้องเพลง เนื่องจากว่ามีหมอรัฐ สุภาพ มาร่วมวงสนทนาด้วย ก็เลยคุยกันยาวยืด จนต้องขอแบ่งออกเป็น ๒ ตอน ตอนนี้เป็นตอนที่สอง เป็นการเล่าเรื่องการกลับมาร้องเพลงอีกครั้งในกรุงเทพฯ และที่มาที่ไปของการเข้าร่วมวง iHear

ต้องเข้าใจกันนะครับว่าเครื่องประดับเป็นของฟุ่มเฟือยแต่อยากบอกว่าในการแต่งตัวของคนทุกคนมักจะมีเครื่องประดับประจำกายไม่มากก็น้อย และอย่างว่าการประดับร่างกายเพิ่มความสวยงามและบุคลิกภาพให้ดูดีขึ้นกับผู้สวมใส่ ในวันนี้ผมจึงจะมาพูดถึงเรื่องการใช้เครื่องประดับของผู้ใช้ในปัจจุบันว่าตอนนี้นิยมอะไรบ้างนะครับ

ทุกอย่างเปลี่ยนไปตามกระแสรวมทั้งเรื่อง Fashion

ปัจจัยในการเลือกซื้อเครื่องประดับของคนไทยในยุค2011
-ราคาถูก
-ใส่ได้กับทุกชุด
-เอามาประยุกต์ใช้กับอย่างอื่นได้
-เข้ายุคไม่หลุดโลก
-เรียบง่ายไม่หวือหวา(คนจะนึกว่าลิเก)
-โทนสีไม่ฉูดฉาดเน้นความสวยงามทางรูปร่าง
เพราะการเลือกซื้อย่อมมาจากหลายปัจจัยต่างๆ
-หาซื้อได้ง่ายไม่ยุ่งยาก

ร้านขายเครื่องประดับแฟชั่นในปัจจุบัน

เพราะไนเรื่องของความคุ้มค่านั้นไม่ต้องมากเน้นราคาที่ถูก ซื้อทีละเยอะๆ ความสวยงามมาจากสีสันมากกว่าราคา ที่สามารถดึงดูดคนได้ให้เห็นแล้วสะดุดตา ไม่ลิเกมากเกินไป ทันสมัย โมเดิร์นใส่ได้ทั้งกลางวันและกลางคืน ไม่มีสีจางลงเมื่อใช้งานบ่อยๆ ดังนั้นเครื่องประดับของไทยในปัจจุบันเน้นเรื่องความสวยงามมากกว่าราคาค่างวดของวัตถุดิบ เพราะด้วยราคาที่สูงขึ้นหลายคนจึงเลือกใช้วัสดุเลียนแบบ

เครื่องประดับต่างๆ

เครื่องประดับต่างๆ

เครื่องประดับต่างๆ

เครื่องประดับต่างๆ

เครื่องประดับต่างๆ

การออกแบบที่เปลี่ยนไป

-เน้นอีกครั้ง!!!ต้องถูก ทั้งใจ ทั้งราคา555
อีกนัยหนึ่งแหล่งที่สาวๆมักนิยมไปเดินซื้อเครื่องประดับที่ใดบ้างที่สวย ตามกระแสนิยม ราคาไม่แพงบ้าง แหล่งที่สาวๆมักเดินหาซื้อนั้นต้องเป็นแหล่งที่มีของให้เลือกมาก เพราะต้องมีการเลือกสรรค์ที่ดี สถานที่เป้าหมายที่ว่าได้แก่ แพลตินั่ม,สำเพ็ง,โบ๊เบ๊,มาบุญครอง,สยามสแควร์

แหล่งขายสิ่งของแฟชั่นต่างๆมากมาย

-วัตถุหรือโลหะราคาถูกราคาไม่สูง
-คนไทยโดยเฉพาะผู้หญิงนิยมใส่ไม่ซ้ำกัน เบื่อง่ายเปลี่ยนบ่อยๆ
-คนไทยนิยมทองในเรื่องของการแสดงความมั่งคั่งของตัวเองมากกว่าความงาม

• 
  
• 
  
• ในบรรดาสิ่งต่อไปนี้ คุณคิดว่าอะไรถูกขูดขีดง่ายที่สุด

1. - กระจก
2. - เปลือกหอย
3. - ทองบริสุทธิ์
4. - เงินบริสุทธิ์

คำตอบก็คือ ทองบริสุทธิ์ กระจกมีความแข็งแรงมากกว่าทองบริสุทธิ์ประมาณ 100 เท่าเปลือกหอยแข็งกว่าทองประมาณ 3-4 เท่า เงินบริสุทธิ์แข็งกว่าทองเล็กน้อย เวลาเก็บเครื่องประดับที่ทำด้วยทอง ควรหุ้มด้วยผ้านิ่มหรือสำลี หรือผ้านิ่ม ๆ ห่อแยกแต่ละชิ้น อย่านำมากองรวมๆ กัน ยิ่งทองกะรัตสูงยิ่งถูกขูดขีดได้ง่าย การทำความสะอาดตัวเรือนที่ทำด้วยทอง อย่าใช้แปรงขัด เพราะขนแปรงจะขูดขีดหน้าทองเปอร์เซ็นต์สูงได้ ให้ใช้ผ้านุ่มๆ เช็ดฝุ่นละอองออก

วิธีที่ดีที่สุดคือ แช่ลงในน้ำอุ่นที่ผสมน้ำยาซักล้างอย่างอ่อน อย่านำไปต้มเป็นอันขาด เพราะหากมีพลอยอยู่ด้วยอาจทำให้พลอยร้าว หรือกรณีพลอยย้อมสีอาจทำให้พลอยซีดจางได้ บางคนใช้น้ำยาแอมโมเนีย ซึ่งไม่ทำอันตรายต่อทอง แต่ต้องระวังเพราะแอมโมเนียจะทำลายผิวของไข่มุก หากเครื่องประดับของคุณมีมุกอยู่ด้วยห้ามใช้แอมโมเนีย อย่าใช้ยาสีฟันทำความสะอาดทองเพราะในยาสีฟันมีผงขัดซึ่งค่อนข้างแข็ง จะขูดผิวทองและพลอยเนื้ออ่อนได้ นอกจากนี้สารเคมีหลายชนิด อาจทำให้เครื่องประดับนั้นสึกกร่อนหรือเปลี่ยนสี สารเคมีที่เราต้องระวังได้แก่

1. คลอรีน เป็นสารมีฤทธิ์กัดกร่อนค่อนข้างสูง อาจละลายผิวของโลหะ หรือทำให้เขี้ยว(หนามเตย) ที่เกาะเกี่ยวพลอยกลายออก หรือบริเวณตัวเรือนหักหรือแหว่ง  อย่าใส่เครื่องประดับทำด้วยทองลงว่ายน้ำในสระน้ำ หรืออ่างน้ำวนแบบจาคูซซี่ อย่าจุ่มเครื่องประดับที่มีน้ำยาฟอกสี เช่น น้ำยาไฮโปซึ่งใช้กับเครื่องซักผ้า

2. โลชั่นและเครื่องสำอาง ทำให้เกิดชั้นไขมันคลุมผิวหน้าของเครื่องประดับทำด้วยทอง ความแวววาวของทองจะลดลง ยิ่งกะรัตต่ำจะเห็นได้ชัด เวลาแต่งตัวให้แต่งหน้าฉีดสเปรย์ผมเสร็จเรียบร้อยก่อนแล้วจึงสวมเครื่องประดับทีหลังสุด

3. น้ำยาดัดผม ทำให้ทอง 10 K หรือ บริเวณรอยเชื่อมของตัวเรือนที่บัดกรีโดยใช้ทองเกรดต่ำ เปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลเข็มหรือสีดำ

4. ยาบางชนิด อาจซึมออกมากับเหงื่อ เวลาสวมเครื่องประดับทำจากทองเปอร์เซ็นต่ำ จะทำให้เกิดความสีดำบนผิวหนัง

ข้อควรปฏิบัติเมื่อคุณเป็นเจ้าของเครื่องทอง

1. อย่าสวมเครื่อประดับทำด้วยทองเวลาเล่นกีฬาที่ต้องมีการปะทะกับผู้อื่น หรือทำงานหนัก เช่น ทำสวน ซ่อมอุปกรณ์กิจกรรมเหล่านี้อาจทำให้ตัวเรือนและพลอยเสียหายได้

2. อย่าถอดเครื่องประดับออกเวลาเข้าห้องน้ำ ล้างมือล้างหน้า หากถอดวางไว้ใกล้อ่างล้างมือ ต้องแน่ใจว่าคุณปิดจุกตรงท่อระบายน้ำแล้ว หรือวางของไว้ในภาชนะที่มีฝาปิดมิดชิด

3. ทำความสะอาดเครื่องประดับอย่างสม่ำเสมอ โดยใช้นำยาอ่อน ๆ เพื่อหลีกเลี่ยงการใช้น้ำยาแรง ๆ เพื่อทำลายสิ่งสกปรกที่หมักหมมอยู่บนเครื่องประดับของคุณมาเป็นเวลานาน

4. นาน ๆ ครั้ง ให้สำรวจว่าพลอยของคุณยึดกับตัวเรือนแน่นหนาดีหรือไม่ นำมาเขย่าใกล้ ๆ หู หากได้ยินเสียงขลุกขลักเหมือนมีอะไรกระทบกัน ให้นำไปให้ช่างซ่อมแซมทันที

5. อย่าให้เครื่องประดับของคุณที่อยู่ในที่ที่มีการเปลี่ยนแปลงอุณหภูมิอย่างกะทันหัน เช่น สวมเครื่องประดับเข้าห้องอบไอน้ำ หรือแช่น้ำร้อนในอ่างจาคูซซี่ แล้วออกมาอาบน้ำเย็นในทันทีอาจำให้พลอยและตัวเรือนแตกร้าวได้

6. ถ่ายรูปเครื่องประดับของคุณตลอดจนจดรายละเอียดของเครื่องประดับชิ้นนั้น ๆ เอาไว้ เวลาหายหรือถูกขโมย จะติดตามกลับคืนได้ง่ายขึ้น

7. นำเครื่องประดับของคุณไปเช็กกับช่างเจ้าประจำที่ไว้ใจได้อย่างน้อยปีละครั้ง เพื่อตรวจ ซอมแซมสวนที่สึกหรอ

** ดูแลกันอย่างนี้แล้ว รับรองเครื่องทองของคุณจะสวยไปตลอดกาล **

ผมได้รู้จักการเขียนบล้อกเมื่อไม่นานมานี้แล้วได้เข้าใจบางอย่างในตัวของมัน เว็บ iNattt.com

เว็บ iNattt.com เกิดขึ้นมาได้ยังไง

กว่าจะมีวันนี้ได้ต้องมีคนคอยผลักดันอย่าง พี่พัชร (@iPattt)ในเรื่องของการสร้างแรงบันดาลใจที่จะแบ่งปันความรู้ที่เรามีผ่านโลกออนไลด์ และบุคคลที่ทำให้เว็บ iNattt.com เกิดขึ้นเป็นรูปเป็นร่าง ต้องขอบคุณพี่เม่น (@iMenn)ที่ช่วยทำความฝันในการมีเว็บเป็นของตัวเองได้เพราะพี่เค้าจริงๆ และจนวันนี้ผมก็ขอคำปรึกษาด้านเทคนิคต่างๆในการเขียนเว็บ iNattt.comจากวิท (@simplywit) ได้วิทมาช่วยไขปัญหาเรื่องการเขียนบล้อกที่ผมเคยมองว่ายากให้ง่ายขึ้น ทุกวันนี้การเขียนบล้อกเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตผมไปแล้ว

@iPattt ผู้ผลักดันให้ผมเขียนบล้อกเป็นของตัวเอง และผมก็ได้แรงบันดาลใจจากพี่พัชร

ถ้าย้อนไปเมื่อ5ปีก่อน ผมเป็นเพียงพนักงานเงินเดือนในตำแหน่งนักออกแบบที่ทำงานไปวันๆ มีความรู้อะไรก็จดใส่สมุดไว้อย่างเดียว เก็บไว้ดูคนเดียว ความจริงก็อยากเผยแพร่แต่ไม่มีที่ระบาย จนเข้ามาสู่ช่วงที่ผมได้รู้จักกับTwitter โดยมี@ipattt เดินเข้ามาหาที่ออฟฟิตผมแล้วมาตั้งAccount Twitter ให้ผมและสอนการ Twitter ว่าทำยังไง เรียกว่าวันนี้เมื่อ3ปีที่แล้ว กับตอนนี้ผมเป็นคนละคนโดยสิ้นเชิง

@iMenn พี่เม่นเป็นผู้ที่ดัน และสร้างเว็บ iNattt.com ให้ผมได้มีบล้อกเป็นของตัวเอง

เพราะถ้าพูดของในมุมนักออกแบบ ผมพูดได้ว่าคนไทยรุ่นเก่าพวกหัวโบราณมักชอบเก็บวิชาไว้กับตัว ไม่เผื่อแผ่ให้คนรุ่นหลังไปได้รู้ก็ตายตามวิชาที่ตัวเองมีหายไปกับคนๆนั้น ทำไมเค้าไม่เอามาเผยกัน เพราะการเผยแผ่สิ่งที่ดีย่อมมีผลต่อคนรุ่นหลังให้มีวิชาเจ๋งมาทำกัน
หลายท่านคงคิดว่าการทำบล้อกในโลกของอินเตอร์เน็ตนั้นเสียเวลาแต่ผมว่าไม่ใชแน่นอนเพราะเดี๋ยวนี้80%ของประชากรเป็นคนที่ใช้internetใช้กันและมีส่วนโลกของ Socialnetwork ของผมเอง

@Simplywit ผู้ให้คำปรึกษาด้านเว็บของผม คอยช่วยแก้ไขปัญหาให้เว็บผมหลายครั้ง

ใช้เว็บของตัวเองเป็นที่เปิดกระโหลกตัวเองและเปิดมุมมองใหม่ๆให้กับหลายท่านที่เข้ามาอ่าน และยินดีมากท่ีได้เอาไปใช้ หลายครั้งที่ผมเกิดแรงบันดาลใจ บล้อกก็เป็นที่ระบายทางหนึ่งของผมเหมือนกัน มันเป็นส่วนหนึ่งของผมไปแล้ว

@Plajazz นักดนตรีประสบการณ์สูงมาก ในโลกของ Social Network หัวหน้าวงของเรา

มาถึงวันนี้ก็จะเข้าปีที่4แล้วที่ได้รู้จักคนเก่งๆหลายท่านจาก Social media แต่ละคนเก่งจริงๆผมเองก็ดีใจเล็กๆว่ามีโอกาสได้รู้จักคนเหล่านี้ และถ้าถามประโยชน์ของโลกSocialnetworkนั้นมีพลังมหาศาลมากจะว่ายังไงก็ตามแต่เราเดินมาถูกทางแล้วเพราะในความเป็นจริงของสังคมย่อมมีการแข่งขันที่สูงขึ้น www.iHearband.com

กับวงดนตรี Social Media วงแรกของไทย iHearband

ตอนนี้เข้าสู่ปีที่ 3 ของการเขียนบล้อก iNattt.com ของผมซึ่งเริ่มไปได้สวยมากกับการให้บล้อกของเราเป็นตัวตนท่ีเราทำอย่างมีความสุข เพราะเหมือนกับการเปิดโลกให้กับตัวเองมามาย ยิ่งการทำมากขึ้นเท่าไหร่ เรื่องราวที่เราทำสามารถเป็นส่วนหนึ่งของคนในโลกของ Social network ที่กำลังโตขึ้นเรื่อยๆ อย่างไม่หยุดยั้ง ต้องขอบคุณทุกท่านที่ทำให้ผมมีวันนี้นะครับ

ถ่ายกับคุณยีผู้จัดการ Autodesk Thai และ แมทธิว นักออกแบบ 3D ระดับโลก

iNattt @Autodesk

เมื่อวันที่18ที่ผ่านมากับงาน 3D max ในวันนั้นผมพูดถึงเรื่ืองของการใช้แอปพลิเคชั่นใน iPad คือ Autodesk Sketchbook pro เป็นโปรแกรมวาดภาพที่น่าสนใจมากในตอนนี้ที่ตอบสนองความต้องการด้านการวาดภาพในทุกระดับการใช้งานาทุกวัย ว่าด้วยเรื่องของการใช้งานที่ง่ายมาก และไม่ซับซ้อนมากนัก โดยเป็นผลิตภัณท์หนึ่งของ Autodesk ที่เป็นตัวแรกที่เอาออกมาใช้ใน iPad

บรรยากาศและการตกแต่งสวยสมกัที่เป็นเมืองในอนาคตจริงๆ

และแน่นอนครับว่าการใช้งานที่สมกับความเป็นหนึ่งในการที่จะใช้งานที่น่าสนใจที่สุด เพราะว่าการประยุกต์และนำมาใช้กับการออกแบบ การร่างภาพ การวาดที่เหมือนจริง การยก Layer ที่สามารถทำได้ง่าย ไม่ยุ่งยาก อีกทั้งความละเอียดของภาพที่ได้ก็สูงมาก อีกหนึ่งทางเลือกของนักออกแบบ และศิลปิน ที่สนใจแนวทางการออกแบบในรูปแบบใหม่นี้

กับงานของ Autodesk ที่นับว่าเป็นโปรแกรมที่คนทั่วโลกรู้จักในนามของโปรแกรม Autocad

งานจัดที่ชั้น2ของ CDC รามอินทรา คนจัดเป็นเจ้าของ Autodesk ประเทศไทยที่เรารู้จักกันดีในโปรแกรมที่คนใช้ทั่วโลก Autocad ที่ใช้กันทั่วโลก และผมได้มาบรรยายต่อหน้าผู้เข้าร่วมสัมนาเป็น CEO จากที่ต่างๆและด้านของธุรกิจด้านการออกแบบทั่วประเทศที่ใช้ผลิตภัณท์นี้อยู่ แต่การสัมนาครั้งนี้เจาะลึกในเรื่องของ 3D Max โปรแกรมสามมิติยอดนิยมและระดับมืออาชีพใช้กันโดยมีกูรูด้านนี้มาให้ชม 3D Max 2011 ซึ่งมีออฟชั่นใหม่ๆมากและง่ายต่อการใช้งานที่คนทั่วไปใช้งานกันง่ายด้วยรูปแบบใหม่และการใช้งานที่เร็วมากกว่าเดิม 10 เท่า ซึ่งเจ๋งมากๆ

ถ่ายภาพร่วมกับแมทธิวหน้างานระหว่างเบรค

เท่าที่เห็นมา เริ่มเป็นโปรแกรมที่น่าสนใจมาก หากผู้สนใจด้านนี้ ควรเริ่มต้นได้แล้วก่อนที่เทคโนโลยีจะนำหน้าเราไปซะก่อน
การเข้าถึงผู้ใช้ได้อย่างดีนั้นต้องเข้าถึงการใช้ชีวิตประจำวันของมนุษย์ให้ได้มากที่สุด ซึ่งเป็นแนวคิดที่ดีมากเลยทีเดียวที่คนทั่วไปก็ใช้ได้ การขึ้นเวทีพูดครั้งนี้จึงมีความสนใจ และผมเองก็ใช้ iPad ในการทำงานจริงๆ ซึ่งผมไม่ได้มาอวยกันเล่นๆนะครับ เพราะพอได้ใช้งานจริงๆนับว่าเหมาะมากกับเราๆท่านที่สนใจการวาดภาพนี้ แม้ iPad จะตอบสนองด้านบันเทิงแล้วแต่ก็สามารถใช้ทำงานได้จริง เพราะย่อมเป็นข้อดีของการทำงานน่าสนใจในยุค 2010

การทำงานด้านออกแบบของผมนับมาได้ก็นับสิบปี วนเวียนอยูในวงการออกแบบมาก็ไม่น้อยเลย มันแลกมากับประสบการณ์ที่ได้มาอย่างเหน็ดเหนื่อย แต่คุ้มค่าในการได้มา เพราะว่าเราได้ใช้จริง และมันก็เป็นประโยชน์กับตัวเองมากมาย นับว่าการฝึกงานก็เป็นหนึ่งในบทเรียนที่ดีทีเดีนวที่จะได้เก็บเกี่ยวประสบการณ์ให้กับตัวเองออกสู่โลกกว้างได้

ต้องเข้าไปทำจริงๆถึงจะรู้กระบวนการที่ในหนังสือไม่มี

อย่างตอนที่ผมได้มีโอกาสไปฝึกงานตอนเรียนมหาลัย ผมก็มีโอกาสได้ไปฝึกงานกับบริษัทเครื่องประดับยักษ์ใหญ่อย่าง Beauty Gems กับบททดสอบแสนเหน็ดเหนื่อย ต้องยอมโดนคนหาว่าโง่ให้เค้าใช้ แต่หารู้ไม่ว่ากว่าจะได้มาซึ่งความลับในการทำงานต่างๆต้องใช้ความอดทนมากกว่าเดิมมาก และการทำอย่างนี้ก็ได้มาซึ่งวิชาที่คนขี้อายไม่กล้า คำว่าด้านได้อายอด” จึงเป็นคำที่เหมาะสมที่สุดเมื่อฝึกงาน

อย่าอายที่จะรู้วิชา กว่าทีจะได้วิชา ต้องยอมโดนด่าก่อนจะได้ความรู้

การฝึกงานด้านการออกแบบเครื่องประดับในช่วงเป็นนักศึกษาจึงเป็นเรื่องตื่นเต้นที่สุดบทหนึ่งของชีวิตก่อนลงสนามจริง ซึ่งการทำงานแบบนี้ท้าทายคนๆนึงได้มากว่าเราเหมาะกับงานนี้มั้ย ผมไม่เชื่อว่าการออกแบบนั้นไม่ได้สักแต่ว่าวาดๆเขียนๆ มันต้องทำจริงด้วย พอเรารู้กระบวนการทำอย่างละเอียด และถูกขั้นตอน ย่อมทำให้เมื่อเราออกแบบงานมาก็จะได้ใช้ความเป็นไปได้เข้ามาใช้ในการออกแบบงานของเรา

ผมเริ่มมาจากการวาดรูปด้วยดินสอกับกระดาษให้คล่อง

เพราะกระบวนการออกแบบเครื่องประดับนั้นกว่าจะได้ออกมานั้นจึงเป็นเรื่องที่น่าค้นหามาก เพราะไม่ได้จบในกระบวนการเดียว แต่มันมีหลายขั้นตอนกว่าจะออกมาเป็นชิ้นงาน ดังนั้นคนที่สนใจงานด้านนี้ควรรู้กระบวนการผลิตเหล่านี้นะครับ เพราะถ้าได้วิชาเหล่านี้แล้วคุณก็ได้วิชาที่ล้ำค่ามากในชีวิตของคุณเอง

ต้องเรียนทำงานเครื่องประดับแบบ 3D

ผมฝึกงานกับองค์กรณ์นี้ 6 เดือน และต้องวางแผนการฝึกงานเองจนได้วิชาเครื่องประดับ และความลับต่างๆในการทำเครื่องประดับมาเยอะมากซึ่งมันฝังรากไปในสมองไปแล้ว การเรียนที่ผ่านมามันไม่ง่ายเลย มีทั้งการวาดแบบด้วยมือและวาดด้วยคอม และส่วนใหญ่ผมจะค้นคว้าหาความรู้ตามที่ต่างๆเอา แต่ในการฝึกงานนั้นจะได้อะไรมากกว่าเยอะ เป็นที่ๆเราหาซื้อไม่ได้ตามร้านขายหนังสือทั่วไปและน้อยคนที่จะได้มาเรียนตรงจุดนี้

มนุษย์สัมพันธ์มีส่วนทำให้สังคมในการฝึกงานของผมดีมากกว่าจะได้งานเครื่องประดับซักชิ้นจึงไม่ใช่เรื่องง่าย

ดังนั้นผมจึงกล้าบอได้เลยว่า Designer 80 % ในเมืองไทยไม่ใช่ Designer แต่เป็นแค่เพียง Drawer ซะมากกว่า วาดอย่างเดียวจนไม่ดู และไม่รู้กรับวนการผลิต ว่ามันสัมพันธ์กันรึเปล่า เพราะที่ผ่านมานักออกแบบเครื่องประดับไทยนั้นเก่งๆนั้นหลายคนมาก และจากประสบการณ์ด้านการออกแบบ 10 ปีที่ผ่านมา มันบอกผมว่า นักศึกษาจบใหม่มามักจะออกมาทำงานจริงๆไม่ได้ เพราะคนเหล่านั้นอิงกับตัวอักษรในหนังสือมากเกินไป

ความคิดแปลกๆของเด็กในห้องเรียนหนึ่งห้องมักจะมีคนแปลกๆ ที่มักจะคิดไม่เหมือนใครและมีมุมมองในการใช้ชีวิตในสังคมในห้องเรียนจะเหมือนกันยามใช้ชีวิตเมื่อคนๆนั้นเรียนจบ และทำงาน แต่เราเคยมีเพื่อนแบบนี้มั้ยครับ ประเภทคิดอะไรแผลงๆ ชอบหาอะไรทำโดยไม่คิดว่าจะทำให้สังคมดูเหมือนกับว่าเราขัดใจสังคมในนั้น ผมเองก็เป็นอยู่ตอนนี้ และเป็นมานานแล้วด้วย

เวลาเด็กศิลป์มารวมกันมากๆมักเกิดคำว่า ติสแตก 555

เป็นช่วงของชีวิตของทุกคนที่ต้องมีเพื่อนแบบนี้ในชีวิต คนที่มีบุคลิกและความคิดแปลก มักจะเป็นเด็กศิลป์เยอะมาก อาจไม่คิดแตกต่างมากแต่ก็ทำให้เกิอความคิดที่สร้างสรรค์ออกมาได้ การคิดต่างจึงเป็นเรื่องปรกติของเด็กศิลป์ที่ต้องมองอีกมุมนึงของสังคมที่สะท้อนออกมาหลายอย่าง จึงขอความเห็นใจ และเข้าใจเด็กศิลป์อย่างพวกเราด้วยนะคร้าบอิอิ

เลยอยากมาอธิบายให้ฟังว่ามันเป็นยังไง มีเว็บของนักออกแบบเจ๋งๆมาบอกกัน

http://picocool.com/

http://ffffound.com/

http://www.coroflot.com/

http://www.davidairey.com/portfolio/

http://foliofocus.com/

http://webleeddesign.com/

http://www.graphicdesignblog.org/

http://sixrevisions.com

ตัวตนของผมที่แท้จริงอยู่ในนี้…………………………..

Exit Book ฉบับ 48 เล่มนี้เจาะลึกศาสตร์แห่งสีสันอัญมณี

Part 1 : ครอบคลุมเนื้อหาการเรียนการสอน Jewelry Design ในระดับมหาวิทยาลัย และสถาบันชื่อดังระดับโลกที่เปิดคอร์สสอนในเมืองไทย เช่น มหาวิทยาลัยศิลปากร เพาะช่าง มหาวิทยาลัยบูรพา ราชมงคลล้านนา ภาคพายัพ มศว GIA GIT GEMOPOLIS TRAINING SCHOOL

Part 2 : สัมภาษณ์พิเศษ “รถเมล์-คะนึงนิจ” เกียรตินิยมอันดับ 1 จิวเวลรี่ดีไซน์ มศว “ชูชัย ชัยฤทธิเลิศ” เจ้าของธุรกิจจิวเวลรี่ชื่อดัง “วิน ไรวินทร์” ผู้ปั้นแบรนด์ KWIN by RIWIN  “ณฐวรรณ นาควรานนท์” Chief designer แห่ง Concept Manufacturing “ปกรณ์ โพธิ์แสงดา” กับบทบาท Jewelry Designer

Part 3 : พาไปเมืองจันท์แหล่งค้าพลอยโลก อ่านบทสัมภาษณ์ “สุรสิทธิ์ ศรีอรทัยกุล” บอสใหญ่ Beauty gems กว่า 40 ปี ธุรกิจไทยก้าวสู่ระดับโลก

วางจำหน่ายแล้ว ผลงานสร้างสรรค์โดยทีม EXIT บริษัท วัฏฏะ คลาสสิฟายด์ส จำกัด 216 หน้า ราคา 195 บาท